Δεν έχω ιδέα τι μου γίνεται πια.
Μόνο ότι δεν είμαι καλά, καθόλου καλά.
Αυτό το νιώθω περισσότερο από κάθε τι άλλο, το νιώθω στο πετσί μου,
το βιώνω κάθε λεπτό που περνάει.
Τίποτα δεν είναι όπως πριν, ούτε η ψυχή μου, ούτε το σώμα μου.
Όλα κατά κάποιο τρόπο παραπονιούνται για την κατάντια μου.
Και εγώ με μεγάλη ευκολία σταδιακά φτάνω στο στάδιο της άγνοιας.
Δεν υπάρχουν απαντήσεις μέσα μου για τίποτα και για κανέναν.
Ναι, το παραδέχομαι. Δεν ξέρω τι θέλω γιατί ποτέ δεν έμαθα, να θέλω….
Ξέρω όμως τι….. ΔΕΝ θέλω……..
Δεν θέλω να βλέπω μπροστά μου ένα κενό…
Δεν θέλω να ζω μες το σκοτάδι, φοβάμαι το σκοτάδι…
Δεν θέλω να με λυπάσαι.. Δεν θέλω να με λυπάμαι.. Δεν θέλω να αισθάνομαι ανασφάλεια.. Δεν θέλω να βλέπω το ίδιο έργο σ’ επανάληψη..
Δεν θέλω άλλο πόνο..
Δεν θέλω άλλα νοσοκομεία..
Δεν θέλω άλλη αχαριστία..
Δεν θέλω άλλη αδικία..
Δεν θέλω άλλη προδοσία..
Τι κάνεις όταν το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι ένα κενό ή ένας απέραντος τοίχος που υψώνεται και φτάνει μέχρι τον ουρανό;
Δόθηκα, ανέλυσα, το παράκανα και στο τέλος ….. μ΄έχασα…
Και είναι αυτό το τέλος; ας μου πει κάποιος επιτέλους…
Δεν έχω όρεξη για τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν περιμένω τίποτα, δεν ονειρεύομαι τίποτα…
Μπορώ να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και να μην μου μιλήσει κανείς;
Ανακουφίστηκα μάλλον για πολύ καιρό κι έπαψα να ψάχνω.
Δεν έχω πια δύναμη λόγου ή πράξης για να κερδίσω οποιαδήποτε μάχη.
Δεν ξέρω πως έφτασα μέχρι εδώ. Δεν ξέρω τι έχει μετά. Δεν ξέρω γιατί και πως.
Αφήνομαι…
Γίνομαι έρμαιο του καθενός και της κάθε κατάστασης.
Δεν έχω ούτε μια στάλα κουράγιο πια.
Βλέπω μπροστά μου ένα τοίχο και νιώθω ότι τρέχω με χίλια και είμαι έτοιμη να πέσω πάνω του. Ούτε κουβέντα να αλλάξω κατεύθυνση….
Έτοιμη να διαλυθώ είμαι….
Το μόνο που ξέρω είναι ότι νιώθω ότι ξεπέρασα κατά πολύ τα όριά μου, τον εαυτό μου. Τσαλαπάτησα για την ακρίβεια τον εαυτό μου.
Τσαλαπατήθηκα… και πονάει πολύ.
Και αναρωτιέμαι γιατί…. Γιατί δεν πρέπει να λέω όχι όταν δεν θέλω πραγματικά κάτι…
Γιατί δεν πρέπει να ζητάω κάτι όταν το θέλω πραγματικά…
Γιατί δεν πρέπει να διεκδικώ κάτι όταν θεωρώ ότι πραγματικά μου αξίζει…
Δεν έμαθα ποτέ να επιλέγω…
Δεν έμαθα ποτέ να θέλω…
Αρκέστηκα 27 χρόνια σε ότι μου σέρβιραν… και ανάλογα με τον τρόπο του σερβιρίσματος ευχαριστιόμουν περισσότερο ή λιγότερο… και όσο περισσότερα και πιο δελεαστικά ήταν τα σχέδια για το επιδόρπιο που θα ακολουθούσε, τόσο περισσότερο εγώ έδινα, και προσπαθούσα, και ονειρευόμουν και με έκανα πίσω…
και τώρα άδειασα… απλά άδειασα…
Δεν έχω τίποτα για κανέναν. Δεν θέλω τίποτα να πάρω και τίποτα να νιώσω… Μπούχτισα…
Κουράστηκα να είμαι μαριονέτα, άβουλο πλάσμα… προσβλήθηκα όταν το κατάλαβα…
και το κατάλαβα τώρα τελευταία… Μου πήρε καιρό…
Είμαι πάντα αυτό που θέλουν οι άλλοι…
Αυτό που θέλει ο καθένας να εκμεταλλεύεται για τους δικούς του λόγους…
Η καλή κόρη, η καλή γκόμενα, η καλή υπάλληλος…
Πού χώρος για λάθη,, για όχι,,, για θέλω….
Αυτά δεν ανήκουν στην μέχρι τώρα δική μου ζωή..
Το μόνο που νιώθω πια είναι μια απέραντη άρνηση για να ζήσω,
ένα μίσος για τον εαυτό μου,
μια βαθιά και πλήρης απόγνωση…..
Μόνο ότι δεν είμαι καλά, καθόλου καλά.
Αυτό το νιώθω περισσότερο από κάθε τι άλλο, το νιώθω στο πετσί μου,
το βιώνω κάθε λεπτό που περνάει.
Τίποτα δεν είναι όπως πριν, ούτε η ψυχή μου, ούτε το σώμα μου.
Όλα κατά κάποιο τρόπο παραπονιούνται για την κατάντια μου.
Και εγώ με μεγάλη ευκολία σταδιακά φτάνω στο στάδιο της άγνοιας.
Δεν υπάρχουν απαντήσεις μέσα μου για τίποτα και για κανέναν.
Ναι, το παραδέχομαι. Δεν ξέρω τι θέλω γιατί ποτέ δεν έμαθα, να θέλω….
Ξέρω όμως τι….. ΔΕΝ θέλω……..
Δεν θέλω να βλέπω μπροστά μου ένα κενό…
Δεν θέλω να ζω μες το σκοτάδι, φοβάμαι το σκοτάδι…
Δεν θέλω να με λυπάσαι.. Δεν θέλω να με λυπάμαι.. Δεν θέλω να αισθάνομαι ανασφάλεια.. Δεν θέλω να βλέπω το ίδιο έργο σ’ επανάληψη..
Δεν θέλω άλλο πόνο..
Δεν θέλω άλλα νοσοκομεία..
Δεν θέλω άλλη αχαριστία..
Δεν θέλω άλλη αδικία..
Δεν θέλω άλλη προδοσία..
Τι κάνεις όταν το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι ένα κενό ή ένας απέραντος τοίχος που υψώνεται και φτάνει μέχρι τον ουρανό;
Δόθηκα, ανέλυσα, το παράκανα και στο τέλος ….. μ΄έχασα…
Και είναι αυτό το τέλος; ας μου πει κάποιος επιτέλους…
Δεν έχω όρεξη για τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν περιμένω τίποτα, δεν ονειρεύομαι τίποτα…
Μπορώ να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και να μην μου μιλήσει κανείς;
Ανακουφίστηκα μάλλον για πολύ καιρό κι έπαψα να ψάχνω.
Δεν έχω πια δύναμη λόγου ή πράξης για να κερδίσω οποιαδήποτε μάχη.
Δεν ξέρω πως έφτασα μέχρι εδώ. Δεν ξέρω τι έχει μετά. Δεν ξέρω γιατί και πως.
Αφήνομαι…
Γίνομαι έρμαιο του καθενός και της κάθε κατάστασης.
Δεν έχω ούτε μια στάλα κουράγιο πια.
Βλέπω μπροστά μου ένα τοίχο και νιώθω ότι τρέχω με χίλια και είμαι έτοιμη να πέσω πάνω του. Ούτε κουβέντα να αλλάξω κατεύθυνση….
Έτοιμη να διαλυθώ είμαι….
Το μόνο που ξέρω είναι ότι νιώθω ότι ξεπέρασα κατά πολύ τα όριά μου, τον εαυτό μου. Τσαλαπάτησα για την ακρίβεια τον εαυτό μου.
Τσαλαπατήθηκα… και πονάει πολύ.
Και αναρωτιέμαι γιατί…. Γιατί δεν πρέπει να λέω όχι όταν δεν θέλω πραγματικά κάτι…
Γιατί δεν πρέπει να ζητάω κάτι όταν το θέλω πραγματικά…
Γιατί δεν πρέπει να διεκδικώ κάτι όταν θεωρώ ότι πραγματικά μου αξίζει…
Δεν έμαθα ποτέ να επιλέγω…
Δεν έμαθα ποτέ να θέλω…
Αρκέστηκα 27 χρόνια σε ότι μου σέρβιραν… και ανάλογα με τον τρόπο του σερβιρίσματος ευχαριστιόμουν περισσότερο ή λιγότερο… και όσο περισσότερα και πιο δελεαστικά ήταν τα σχέδια για το επιδόρπιο που θα ακολουθούσε, τόσο περισσότερο εγώ έδινα, και προσπαθούσα, και ονειρευόμουν και με έκανα πίσω…
και τώρα άδειασα… απλά άδειασα…
Δεν έχω τίποτα για κανέναν. Δεν θέλω τίποτα να πάρω και τίποτα να νιώσω… Μπούχτισα…
Κουράστηκα να είμαι μαριονέτα, άβουλο πλάσμα… προσβλήθηκα όταν το κατάλαβα…
και το κατάλαβα τώρα τελευταία… Μου πήρε καιρό…
Είμαι πάντα αυτό που θέλουν οι άλλοι…
Αυτό που θέλει ο καθένας να εκμεταλλεύεται για τους δικούς του λόγους…
Η καλή κόρη, η καλή γκόμενα, η καλή υπάλληλος…
Πού χώρος για λάθη,, για όχι,,, για θέλω….
Αυτά δεν ανήκουν στην μέχρι τώρα δική μου ζωή..
Το μόνο που νιώθω πια είναι μια απέραντη άρνηση για να ζήσω,
ένα μίσος για τον εαυτό μου,
μια βαθιά και πλήρης απόγνωση…..
