Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ μες στη ζωή πορεύτηκα.

Δεν θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια, σαν να’ταν όλα ψέματα στάχτες και αποκαΐδια.. Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει αέρας, να έχω το νου μου αδειανό να έχω και πρίμο τον καιρό…



Πώς νιώθω έτσι,, πώς ζω έτσι.. Πού είναι εκείνες οι εποχές που βλέπω στα παλιά ελληνικά έργα…Κόσμος που ζει με ξεκλείδωτες πόρτες και ανοιχτά παράθυρα,, Γειτονιές με χαρακτήρα, πραγματικές γειτονιές με αληθινούς γείτονες.

Σιχάθηκα να ζω κλειδαμπαρωμένη στο ίδιο μου το σπίτι, φοβισμένη..
Σιχάθηκα να ζω στην εποχή της ύλης, της τεχνολογίας, της εξέλιξης….
Εξέλιξης;;;;;;;
Εμείς δεν ξέρουμε από πού ήρθαμε, ποιοι είμαστε πραγματικά, τι θέλουμε πραγματικά να κάνουμε, και τελικά τι κάνουμε.

Ζούμε στην άθλια εποχή που από την πρώτη μέρα που γεννιόμαστε, πρέπει να……

Πρέπει να..
Πίνεις όλο το γάλα σου για να μεγαλώσεις,
Ακούς πάντα την μαμά, τον μπαμπά, την γιαγιά, τον παππού,
Μάθεις να διαβάζεις και να γράφεις πριν πας σχολείο για να είσαι πιο μπροστά από τα άλλα παιδάκια..
Διαβάζεις μετά το σχολείο και να ξεχάσεις τα παιχνίδια γιατί κάθε χρονιά είναι και πιο δύσκολη και χρειάζεσαι γερές βάσεις.
Είσαι ευγενικό άτομο με όλους, γιατί πρέπει να τα έχεις καλά με όλους…
Πας να μάθεις μία ξένη γλώσσα γιατί ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης
Πας γυμναστήριο γιατί πρέπει να φροντίζεις και την εμφάνισή σου
Πας να μάθεις και δεύτερη ξένη γλώσσα γιατί στην εποχή μας μία ίσον καμία..
Ζεις με ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα σπίτι, σχολείο, φροντιστήριο, σπίτι
Δώσεις εξετάσεις και να περάσεις σε μία σχολή που όταν μεγαλώσεις θα βγάλεις πολλά λεφτά
ΖΕΙΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΡΟΜΠΟΤ

Περνάνε λοιπόν τα χρόνια μπαινοβγαίνεις σε σχολεία, σε γυμναστήρια, σε πανεπιστήμια…Αλλάζεις, προσαρμόζεσαι …

Πού είναι τα όνειρα, το όραμα;;;; Πού είναι τα πρότυπα…;;;
Ζούμε σε μία εποχή που αναγκάζουμε τον εαυτό μας να ονειρευτεί…
Αμέσως μετά τα βάζουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό γιατί τα όνειρά μας, τελικά δεν μας βολεύουν.. Και έτσι πληγώνουμε την ψυχούλα μας…Και έτσι καταλήγουμε να ονειρευόμαστε με βάση την λογική…

Άλλες φορές πάλι τα βάζω και με τους ανθρώπους,, με τους ανθρώπους που αγαπώ..Αυτούς που αγαπώ με όλη μου την δύναμη, με όλο μου το πάθος..
Μα ξεχνώ., Ξεχνάω πόσο αντέχουν.. Είναι σαν να έχω εγώ μία κανάτα γεμάτη από αγάπη αλλά ο άλλος να έχει ή να θέλει να γεμίσει μόνο ένα φλιτζάνι…

Και περνάνε οι στιγμές και χάνονται, περνάνε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια…
Ξυπνάς κάποια πρωινά και λες «ε ναι λοιπόν από σήμερα αλλάζω τα πάντα, ότι με ενοχλεί, ότι με πληγώνει, ότι δεν μου αρέσει»…Τελικά, μέχρι να φύγεις για την δουλειά τρέχοντας,, το έχεις ήδη ξεχάσει…



Με εκείνα και με τα άλλα καταλήγω σε ένα τραγούδι που λατρεύω και που άπειρες φορές σιγοτραγουδώ ( Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης, Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου, Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη)

Εδώ στου δρόμου τα μισά έφτασε η ώρα να το πω άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα. Στ' αληθινά στα ψεύτικα το λέω και τ' ομολογώ.
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά, πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Τόλμησε και ζήσε τα όνειρά σου με κάθε τίμημα…
Αγάπα τον εαυτό σου γι’αυτό που είσαι…
Αγάπα τον εαυτό σου γι'αυτά που κάνεις..

2 σχόλια:

anemos5 είπε...

φοβερό και το αρκουδάκι σκίζει όσο για το τραγούδι τέλειο

anemos5 είπε...

καιρό είχα να ακούσω μελινα όμορφα