ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΠΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Α ρε χρόνε αλήτη που ανθρώπους και αγάπες σκορπάς ...όπως λέει και η Άλκηστις..

Περνάς χρόνια ολόκληρα μέσα σε μία σχέση και καταλήγεις σε ένα έντονο τσακωμό να λες στον άλλο..."πόσο λίγο με ξέρεις"..

Και εύλογα αναρωτιέμαι, πως γίνεται κάποιος που μετά από χρόνια γίνεται άλλος να συνεχίζει να μοιράζεται τον εαυτό του με κάποιον που και αυτός με τα χρόνια έγινε άλλος..?

Γι΄αυτό τελικά πολλές φορές νιώθουμε πως δικοί μας άνθρωποι δεν μπορούν με τίποτα να διαβάσουν τα αισθήματά μας, να μας καταλάβουν..Και έτσι καταλήγω πως οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι είναι τελικά οι πιο απροσπέλαστοι, οι πιο μακρινοί, για να μην πω οι πιο αδιάφοροι.

Πολλές φορές χωρίς να το θέλουμε μας κυριεύει μια ακατανίκητη κρίση νοσταλγίας η οποία λειτουργεί σαν πυξίδα που δείχνει πάντα προς το παρελθόν.
Η νοσταλγία είναι ένα άκρος διφορούμενο συναίσθημα..Πονάει και συγχρόνως ευχαριστεί,
πληγώνει και συγχρόνως επουλώνει...είναι μία κίνηση της ψυχής και της σκέψης μας προς τα πίσω...

Και νοσταλγούμε..και ερωτευόμαστε..και πληγωνόμαστε..και αγαπάμε..και πονάμε..
και όλο αυτό λέγεται έρωτας, σχέσεις, ζωή..

Τι ευλογία να έχεις δίπλα σου κάποιον που να σε γνωρίζει τόσο καλά που να μην χρειάζεται να του δικαιολογείσαι για τίποτα...?
Και όταν δεν το βρίσκουμε το "άλλο μας μισό?" τι κάνουμε τότε?
Σπαταλάμε στιγμές, μέρες, μήνες, χρόνια και ψάχνουμε..
Αξίζει όμως,,,και ας μην το βρούμε ποτέ,,αξίζει τον κόπο να φάμε τα μούτρα μας, να πιάσουμε πάτο, να επαναστατήσουμε..γιατί συμφωνώ
απόλυτα με το ακόλουθο: "Υπάρχει η επανάσταση που κάνει κανείς στην εφηβεία του, μπουκωμένος από μεγάλες προσδοκίες και υπάρχει και η επανάσταση που, καμιά φορά, κανείς κάνει στην ωριμότητά του, μπουκωμένος από μεγάλες απογοητεύσεις"....
Ας τα ζήσουμε όλα λοιπόν στην ώρα τους,,,όσο και αν πονέσουμε..όσο και ας πληγωθούμε.

Και αφού υποτίθεται πως έχουμε βρει τον έρωτα της ζωής μας και πιστεύουμε πως έχουμε τα πάντα
και κάνουμε όνειρα και προσπαθούμε για το καλύτερο και...και...και...έρχεται η ώρα του χωρισμού...

ΧΩΡΙΣΜΟΣ..??Είναι αρκετή τούτη η ψόφια λέξη να χωρέσει εκείνη την καταστροφή? Ούτε η λέξη καταστροφή δεν την χωράει ούτε η λέξη θάνατος. Ο θάνατος μοιάζει με ευλογημένο ύπνο, με βελουδένιο χάδι μπροστά σ'εκείνη την κόλαση που με γυμνά πόδια είμαστε αναγκασμένοι να περπατήσουμε. Τα πάντα μας πληγώνουν, τα πάντα μας πονούν, όλα φαίνονται μαύρα,,

Γιατί άραγε χωρίζουμε..? ΄έχω ακούσει πολλές απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα μα ποτέ δεν είχα σκεφτεί...........
Πως η αληθινή ανταπόκριση έρχεται ύστερα από ερήμους σιωπής,
πως η αληθινή εμπιστοσύνη έρχεται ύστερα από ερήμους απιστίας και
πως η αληθινή ασφάλεια έρχεται μετά από ερήμους ανασφάλειας..

Πόσο δύσκολο είναι να ΠΡΕΠΕΙ να ξεχάσεις..Και αναγκάζουμε τον εαυτό μας να ξεχάσει...
Παλεύουμε με νύχια και με δόντια να ξεριζώσουμε απο μέσα μας όλα αυτά που μοιραστήκαμε, που ζήσαμε, που νιώσαμε..

Και τότε πονάμε περισσότερο,,γιατί όσο πιο έντονη είναι η γραμμή που δημιουργούμε για να διαγράψουμε κάτι,,στο τέλος, τόσο πιο έντονα το υπογραμμίζουμε..

Το μόνο που απομένει είναι να ξεσπάσεις, να τα βάλεις με όλους και με όλα,,γιατί σωστά βαρέθηκες την εγκράτεια και τους πολιτισμένους τρόπους, τις φιλοσοφίες που μας διδάσκουν να μην εξαρτόμαστε απο κανέναν,,,Γίνεται να αγαπάς χωρίς να εξαρτάσαι? Γίνεται να αγαπάς χωρίς να τρέμεις μην χάσεις τον άλλο?

Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα και με την πιθανή βοήθεια τον γύρο σου λες θα ζήσω ελεύθερο πουλί και όχι κορόιδο στο κλουβί, απο κανάρα σε κανάρα θα πετάω..όπως λέει και το γνωστό άσμα...

Μα, ξεχνάς πως όταν όλα επιτρέπονται ο πόθος σε εγκαταλείπει, όταν όλα τα μπορείς τίποτα δεν κάνεις, γιατί τί να τα κάνεις τα βασιλικά τραπέζια μπροστά σου όταν δεν έχεις όρεξη?

Α! Οι παλιές αγάπες πεθαίνουν και πάνε στον παράδεισο στολισμένες απο την καλοσύνη της άγιας μνήμης που θέλει να ξεχνά κάθε πίκρα τους, κάθε ώρα κακιά. Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο καθαγιασμένες μέσα σε σύννεφα νοσταλγίας που ακούραστα μνημονεύει την δόξα τους και την ανεπανάληπτη ομορφιά τους.
Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο και δεν ανασταίνονται πια. Πεθαίνουν μέσα στο ίδιο τους το σώμα και όσο περνάει ο καιρός οι επιτύμβιες επιγραφές αλλάζουν και γίνονται όλο και πιο γενναιόδωρες..

"Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο - της Μάρω Βαμβουνάκη - αξίζει να το διαβάσετε"

1 σχόλιο:

anemos5 είπε...

FOBERO KAI TITLOS TOY BLOG