Όλοι έχουμε φτερά αρκεί να θελήσουμε να πετάξουμε...


Στον καθένα από εμάς, μέσα του υπάρχει κάτι
που λέγεται δύναμη ψυχής,,όλοι μας το
έχουμε αρκεί να πιστέψουμε στον εαυτό μας,
να βρούμε τα φτερά μας και να πετάξουμε,
να βλέπουμε τον κόσμο, την κοινωνία μας
από πιο ψηλά.. Δεν μπορείτε να φανταστείτε
πόσο μικρά και αστεία θα μας φαίνονται όλα..
Όλα αυτά που τώρα μας φαίνονται βουνό.
Διάλεξε τι ρόλο θέλεις να έχεις και μετέτρεψε
την ζωή σου σε ένα πανέμορφο ταξίδι
με άγνωστο προορισμό...

Ξέρω, το ταξίδι είναι δύσκολο, απέραντο,
μερικές στιγμές αδύνατο.
Κι όμως αυτό δεν θα μας εμποδίσει από το να
το αποπειραθούμε..

Από την πρώτη μέρα της γέννησης μας, μας δίνεται το
μεγαλύτερο δώρο. ....Η ΖΩΗ....
Μας ανοίγεται η πόρτα για να βγούμε έξω στον κόσμο
και να ζήσουμε.

Πολλές φορές το δώρο αυτό το υποτιμούμε και το
κακομεταχειριζόμαστε μα πάντα θα είναι το πιο
αληθινό και ανεκτίμητο απόκτημα.

Ο Θορώ είχε αναφέρει πως “Οι περισσότεροι από μας
θα σεβαστούμε τόσο λίγο τη ζωή, που θα φθάσουμε
στο σημείο του θανάτου χωρίς να έχουμε ζήσει καθόλου”.

Ενίσχυσε τον εαυτό σου και κάνε ένα νέο ξεκίνημα..
Μάθε ν’αγαπάς, ν’ακούς, να αισθάνεσαι με πάθος
και να το εκφράζεις χωρίς ντροπή.
Μάθε να γελάς, να βλέπεις, να νοιάζεσαι,
να μοιράζεσαι, να βοηθάς.
Μάθε να παίρνεις ολόκληρη την ευθύνη των πράξεών σου,
Μάθε να μετατρέπεις την κάθε μέρα σε μια καινούργια
περιπέτεια. Μάθε να παίρνεις και να χαίρεσαι ότι
απλόχερα σου χαρίζεται….

Έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στην χαρά και την απελπισία.
Ας επιλέξουμε την χαρά,,,ας δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό
μας και στους γύρω μας της χαράς, του γέλιου, της ζωντάνιας…

Στεναχωριέμαι γιατί ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων που
γνωρίζω είναι τρομαγμένοι για να ζήσουν στο παρόν και
ολοκληρωτικά ισοπεδωμένοι από το παρελθόν…εξαιρετικά
κυνικοί για να εμπιστεύονται και υπερβολικά καχύποπτοι
για να αγαπούν. Δεν φταίνε εκείνοι ,,το ξέρω,,, δεν είναι
και τόσο εύκολα, τόσο δίκαια, όλα εκεί έξω,,,εμείς όμως
μόνοι μας πρέπει να προσπαθήσουμε το καλύτερο για τον
εαυτό μας. Εμείς…

Ένα να θυμόμαστε κάθε μέρα ,,, ο καιρός περνάει και κανείς
από μας δεν θα βγει ζωντανός από αυτό τον κόσμο.

Πολλά μπορούν να συμβούν εκεί έξω. Πιθανότατα να βρούμε
γονείς, φίλους, εραστές που θα προσπαθήσουν να μας
περιορίσουν και να μας παραμορφώσουν για χάρη της
ευκολίας και της άνεσής τους, και συνήθως στο όνομα της αγάπης.

Θ’ανακαλύψουμε ότι η κοινωνία μας πιέζει να υποταχθούμε
στις ανάγκες της και προσπαθεί να μας συνθλίψει στα στενά της
πλαίσια. Θ’ αντιληφθούμε ότι η εκπαίδευση μας γεμίζει πολύ
συχνά με άχρηστες γνώσεις, διδάσκοντας μας τι να μάθουμε,
αντί να μα διδάσκει πώς να χρησιμοποιούμε αυτό που μαθαίνουμε.
Με αυτά και με ακόμη περισσότερα λοιπόν δεν είναι και τόσο
παράξενο που προβάλλουμε την αδυναμία να είμαστε ο εαυτός μας,
να είμαστε αυτό που πραγματικά θέλουμε, γιατί αυτοί εκεί έξω
δεν θα μας το επιτρέψουν.

Η κόλαση λοιπόν…είναι οι άλλοι…

Επειδή όμως είναι τόσο δύσκολο να αλλάξουμε όλους εκείνους
τους.. “παράξενους” εκεί έξω,, η λύση είναι μία…
Αρχίζουμε με τον εαυτό μας..Απο πότε; Από τώρα..
Εγκαταλείπουμε το παρελθόν και αγκαλιάζουμε το τώρα..

Αγάπα τον εαυτό σου για αυτό που είσαι…
Αγάπα τον εαυτό σου για αυτό που κάνεις…
Αγάπα τον εαυτό σου για να μπορείς να διεκδικήσεις
και την αγάπη των άλλων….

Δεν υπάρχουν σχόλια: