΄Ενα κενό που μεγαλώνει......



Πως μπορώ να μείνω μόνη στο σπίτι μας..
Τα σεντόνια έχουν το άρωμά σου..
Οι τοίχοι τα αποτυπώματά σου..
Οι καθρέφτες την μορφή σου..
Tο πάτωμα τις πατημασιές σου..

Πίνω καφέ από την κούπα σου μπας και έχει μείνει
ίχνος από την γεύση σου..
Κάθομαι στην μεριά σου στον καναπέ και νιώθω π
ως μ’έχεις αγκαλιά..
Ξαπλώνω στο κρεβάτι μας από την μεριά σου και
μυρίζω το άρωμά σου..
Περπατάω ξυπόλυτη για να νιώθω πιο κοντά σου…

Είπες θα περάσεις κάποια στιγμή να πάρεις τα πράγματά σου
Μα πως μπορείς να χωρίσεις όλα αυτά τα χρόνια σε δύο
ξεχωριστά κομμάτια..
Ήμασταν ένα δεν έλεγες;
Και τώρα τι; Θα έρθεις να τα χωρίσεις όλα στα δύο;

Και καλά τα πράγματα…
Τα όνειρά μας, τα συναισθήματά μας, τα σ΄αγαπώ μας,
Αυτά πως θα τα χωρίσεις;
Την ψυχή μου, πως θα την χωρίσεις;
Πως θα την κόψεις στα δυο;
Είναι ολόκληρη δική σου εδώ και χρόνια..

Να λοιπόν πόσο εύκολο ήταν..
Στο’λεγα πως φοβόμουν μην συμβεί..
Μα πάντα με καθησύχαζες λέγοντάς μου πως
θα είμαστε για πάντα ένα…
Πως το κακό δεν θα συνέβαινε ποτέ σε΄μας…
Να που έγινε…

Σου έγραψα ένα γράμμα…
Συναντηθήκαμε στην γνωστή σκοτεινή γωνιά της γειτονιάς μας
και στο έδωσα..
Πριν καν το διαβάσεις το έσκισες…



Ήταν τόσο δυνατός ο άνεμος που έφευγες και τα κομματάκια
από το χαρτί σε ακολουθούσαν σαν πεινασμένα σκυλιά..
Σαν ζητιάνοι που σε παρακαλούσαν για μία δεκάρα…
Σαν και εμένα που ήθελα να κυλιστώ στα πόδια σου και
να σε παρακαλέσω να μην φύγεις..

Ακόμα φυσάει πολύ και κρυώνω….
Γιατί έσβησες τα μάτια σου, μάτια μου;

Ξέρω, κανείς δεν είναι κανενός
Μα, μέσα μου, μου ανήκεις…
Γιατί σε διεκδίκησα χωρίς καμία παύση, χωρίς κανένα ελιγμό
Η πορεία μου μαζί σου ήταν μία σταθερή ευθεία, ούτε μια
στροφή δεν πήρα…εκεί ..πάντα εκεί…

Έχτισες ένα γκρεμό…
Ή θα πέσω…ή θα πετάξω όλα αυτά που είσαι εσύ…..
όλη την ζωή μου δηλαδή..



Κλαίω, θρηνώ και η φωνή μου σπάει σε χίλια κομμάτια…
μα κανένα δεν φτάνει ως εκεί…
Και όσο περνάει ο χρόνος φοβάμαι αγάπη μου μήπως
ο ουρανός σου ήταν πολύ μικρός και τα φτερά μου πολύ μεγάλα…

24 σχόλια:

jacki είπε...

Μικρό το σώμα σου και πως να χωρέσει τέτοια ψυχή. Σε νιώθω πολύ. Πάρα πολύ καλή μου. Να ήξερες πόσο πολύ μπορώ να σε καταλάβω. Πολύ όμορφα τα αισθήματά σου και τα έβαλες να χορέψουν ένα πολύ όμορφο χορό μέσα σε αυτόν τον τόπο.
Να έχεις πάντα τόσο όμορφη ψυχούλα καλή μου. Έχουμε ανάγκη να ξέρουμε ότι υπάρχουν τέτοιες ψυχές.
Καλημέρα.

jacki είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
valina είπε...

Jacki μου, γλυκιά μου Jacki..

Δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις μα κάθε φορά που διαβάζω κάτι δικό σου ανατριχιάζω...Ακόμα και τώρα, ακόμα και εδώ στον δικό μου τόπο..

..Μικρό το σώμα σου και πως να χωρέσει τέτοια ψυχή..
Δεν μου έχουν πει ποτέ κάτι καλύτερο στην ζωή μου από αυτό..Σου υπόσχομαι πως θα το θυμάμαι για πάντα..

Σε ευχαριστώ για όλα Jacki μου,,ανταλλάζοντας γνώμες, απόψεις, συναισθήματα με ανθρώπους σαν και εσένα νιώθω πως γίνομαι καλύτερος άνθρωπος..

Σε ευχαριστώ...

leondokardos είπε...

valina, με συγκίνησες, λύγισα, δάκρυσα. Ειλικρινά. Ισως γιατί αυτά τα λόγια του κειμένου σου ταιριάζουν απόλυτα με τις στιγμές που περνώ στη ζωή μου.
Και το τραγούδι τόσο ταιριαστό...
Μου φαίνεται οτι και οι δυό μας πονάμε. Βγαίνουν οι ευαισθησίες μας,η ψυχική μας διάθεση.
Νάσαι καλά.

valina είπε...

Πονάμε...
Λυγίζουμε, συγκινούμαστε, κλαίμε..

Είμαστε άνθρωποι που αγαπάμε γι'αυτό..

Πονάς μα κοίτα..δεν είσαι μόνος...
Ποτέ μην νιώσεις μοναξιά κράτα γερά και είμαστε όλοι εδώ...

Σε ευχαριστώ που με νιώθεις...

gregory είπε...

το τραγουδι ειναι ...ταμαμ...τελειο για την περισταση..ζης την αλλη οψη της γλυκας μιας ωραιας σχεσης...ζηστηνε μονο ετσι θα καταλαβης το ποσο μεγαλη ηταν..θα την ξεπερασης ανωδηνα σου ευχομαι..και θα ξανα βγη ο ηλιος παλι...το μυθο του σισιφου τον ξερης υποθετο.....ειμαστε ολοι καταδικασμενοι...

Ανώνυμος είπε...

ΑΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΗ Κ ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΕΙς ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ...ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΣΟΣ ΠΟΝΟΣ..ΑΣΤΕΡΕΝΙΑ

leondokardos είπε...

valina, κι εγω σ΄ευχαριστώ πολύ για τα γλυκά σου λόγια. Είναι παρήγορο να ξέρεις οτι υπάρχουν άνθρωποι που σε νιώθουν,που εχουν και εκφράζουν τις ίδιες ευαισθησίες, τα ίδια συναισθήματα. Κι αυτή η ψυχική επαφή είναι τόσο όμορφη.
Δυστυχώς αγάπη δίχως πόνο, δίχως μοναξιά, δεν υπάρχει. Απλά αξίζει να ζήσει κανείς το συναίσθημα αυτό.
Χαίρομαι πολύ που.... μπλοκαριζόμαστε !!!

valina είπε...

Τo: Gregory

Όπως πολλά πράγματα στην ζωή μας έχουν δύο όψεις έτσι είναι η αγάπη..

Και όπως θέλω να απολαμβάνω τα όμορφα της αγάπης έτσι θέλω να ζω και τον πόνο της...Μου ανήκει αυτός ο πόνος...

Έχω καταδικαστεί και εγώ να είμαι έρμαιο της αγάπης...

Καλώς ήρθες...

valina είπε...

Αστερένια μου,

Υπάρχει αγάπη χωρίς πόνο....;

Όσο για το τι αξίζουμε, αν θυμάσαι γλυκιά μου είχαμε πει πως ποτέ δεν θα μάθουμε .... Μα, μες το φως του φεγγαριού υπάρχει ελπίδα...

Να΄σαι καλά

valina είπε...

Το: Leondokardos

Να μην ευχαριστείς για τίποτα...

Το πιο σημαντικό είναι να νιώθουμε τους ανθρώπους δίπλα μας και όχι απέναντι μας...

Όσο για τον πόνο της αγάπης, νομίζω πως τελικά αξίζει να το ζούμε και αυτό!!!!

Να΄σαι καλά....πάντα

Σουζάνα Χατζηνικολάου είπε...

Βαλίνα καλησπέρα.
Δε θα ΄πρεπε, όχι, δε θα ΄πρεπε να υπάρχει ο πόνος αυτός. Δε μπορώ να το πιστέψω, δε μπορεί να είναι αλήθεια. Δεν μπορεί να είναι η αγάπη αυτό που μας δίνει τόσο πόνο. Κάτι άλλο είναι, δεν ξέρω τί. Κάποιο λάθος κάνουμε στην πορεία, κάτι δεν προσέχουμε, κάτι δε βλέπουμε, κάτι προσπερνάμε... Πείθουμε τους εαυτούς μας ότι έχουμε αγάπη ενώ έχουμε κάτι άλλο... Δεν εξηγείται αλλιώς... Η αγάπη θα ΄πρεπε να μας κάνει ευτυχισμένους. Δεν καταλαβαίνω πια...

valina είπε...

Σουζάνα μου,

Υπάρχει κάτι στην ζωή μας που να έχει μόνο θετική πλευρά και απολύτως τίποτα το σκοτεινό?

Έχεις απόλυτο δίκαι ο για όλα αυτά που λες μα δεν μπορώ να φανταστώ αγάπη χωρίς πόνο..

Σε ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλιά σου...

Φωτεινή είπε...

...γλυκια μου με κατασυγκινησες..ειλικρινα δεν γινεται το συναισθημα μου λογος..και δεν χρειαζεται...μην πεταξεις τιποτα στο γρεμο και κυριως τη ζωη και τη πιστη σου..εισαι υπεροχο παιδι και η ζωη σε χρειαζεται...καληνυχτα καλο μου με αγαπη

valina είπε...

Καλώς όρισες Φωτεινή μου...

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα όμορφα σου λόγια...

Πάρα πολύ....

Ανώνυμος είπε...

to valina...ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ?ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΠΟΝΟ Ή ΧΩΡΙς?ΟΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΝΑΡΘΕΙ ΝΑ ΜΕ ΒΡΕΙ..ΛΕΕΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ...ΑΣΤΕΡΕΝΙΑ

valina είπε...

Αστερένια μου,

Μπορεί να μην ξέρει κανείς μας από αγάπη,,,μπορεί από την άλλη όλοι μας να την ξέρουμε απ'έξω και ανακατωτά...

Εγώ, τουλάχιστον γλυκιά μου, ζω για να αγαπώ τους ανθρώπους, τα αντικείμενα, τις στιγμές...ΑΑ
Δεν μπορώ να δώσω ορισμό στην αγάπη μα είναι κάτι πολύ δυνατό που βγαίνει από την ψυχούλα μου..

..Είναι δύσκολο να χάνεις κάποιον ή κάτι που αγαπάς και να μην πονάς...είναι δυνατόν να μην σε πονάει η απώλεια..? η απουσία?

Ανώνυμος είπε...

TO VALINA..ΑΠΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ..Ο ΠΟΝΟΣ..ΣΥΝΕΙΡΜΟς ΚΑΠΩΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΟΣΑ ΖΟΥΜΕ...ΕΓΙΝΕ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ..ΑΣΤΕΡΕΝΙΑ..ΚΑΛΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ...

valina είπε...

Aστερένια μου ως απάντηση θα σου αφιερώσω ένα τραγούδι του Πάριου...Νομίζω τα λέει όλα...

Όλα έχουν ένα τέλος στη ζωή μας
κι ας το ξέρω πως στο βάθος μας πονά μένει ο πόνος να μετράει την αντοχή μας μένει ο χρόνος να κι αυτός μας προσπερνά

Όλα έχουν ένα τέλος στη ζωή μας
μα δεν κόβονται οι γέφυρες ποτέ
πάντα κάτι θα μας δένει μεταξύ μας
πάντα κάτι θα μας δένει θες δε θες

Μόνος ήμουν μόνος είμαι μόνος θα'μαι τί κι αν έζησα κοντά σου μια ζωή όμως θα΄χω από σένα να θυμάμαι οτι κάποτε μ΄αγάπησες κι εσύ

Όλα έχουν ένα τέλος στη ζωή μας
σβήνει χάνεται κι ο έρωτας μαζί
όμως μένουν τα σημάδια στο κορμί μας τα σημάδια να θυμίζουν την πληγή

Όλα έχουν ένα τέλος στη ζωή μας
μα κανείς μας δε θυμάται την αρχή
ίσα ίσα που πονάμε τη ψυχή μας
για να μείνουμε στο τέλος μοναχοί

Μόνος ήμουν μόνος είμαι μόνος θα'μαι τί κι αν έζησα κοντά σου μια ζωή όμως θα΄χω από σένα να θυμάμαι οτι κάποτε μ΄αγάπησες κι εσύ...

Φιλιά///

b|a|s|n\i/a είπε...

μην πέσεις. μην πετάξεις τίποτα. πέτα. έχεις ακόμα τα φτερά. σε μεγαλύτερους ουρανούς. ποτέ δεν ξέρεις. αυτό το πάντα. που κάποιο πάντα είναι γραφτό να είναι για πάντα. στο χαμόγελο της ψυχής

valina είπε...

Έχω πει και σε παλαιότερη ανάρτηση πως όλοι μας έχουμε φτερά ... αρκεί να τα χρησιμοποιούμε για να πετάμε...

Απλά, είναι ορισμένες φορές που δεν έχουμε καν το κουράγιο να κουβαλήσουμε και να ανοίξουμε τις φτερούγες μας...

Μα η μια μέρα διαδέχεται την άλλη και όλα μπορούν να αλλάξουν και να γίνουν καλύτερα...

Ποιος ξέρει τι είναι τελικά γραφτό??? Μόνο ο χρόνος θα δείξει...

Ανώνυμος είπε...

το valina...καλησπερα κ καλο μηνα..σε ευχαριστω για τους ομορφους στιχους...οντως τα λεει ολα...ΑΣΤΕΡΕΝΙΑ

valina είπε...

Καλησπέρα και πραγματικά καλό μήνα!!!

ANNA GEROGIANNI είπε...

Κενό ατέλειωτο... Μια λέξη που πάντα φοβόμουν. Κι όμως παραμονεύει πάντα, μα κυρίως όταν ζούμε τις πιο έντονες στιγμές μας.
Υπάρχει ένας στίχος από το "Νύχτωσε νύχτα" των αδερφών Κατσιμίχα:
"Μα απ' όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει, είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω".
Χωρίς σχόλια...