Για το τίποτα μιας ευτυχίας...

Ότι και αν γίνει....ευχαριστώ το Θεό που σε γνώρισα,
ευχαριστώ το θεό που υπάρχεις....

Για κοίτα λοιπόν πως τα φέρνει η ζωή τα πράγματα..

εκείνη ξέρει..
Απίστευτο, απροσδόκητο, περίεργο, μαγικό, τόσο μοναδικό

και συνάμα τόσο τρομακτικό.

Κι όμως στην ουσία ούτε μια φορά δεν τρόμαξα,

ούτε μία.
Αισθάνομαι τόσο σιγουριά και ασφάλεια στο πλάι σου..

τόσο πολύ.
Τι είπα; Στο πλάι σου; Μα τι λέω... Δεν κατάφερα ποτέ

να είμαι στο πλάι σου,

πάντα απέναντί σου...πάντα..

και αν κάποιες στιγμές μπορεί να βρισκόμουν
πλάι σου, δεν ήταν κατάλληλες οι συνθήκες..

φτάνει που ήμουν όμως..
έστω και έτσι..

Είναι όλα τόσο ανάμεικτα, τόσο μπερδεμένα στο μυαλό μου και ίσως
τόσο ξεκάθαρα στην ψυχή μου.

Έντονα, ανέκφραστα, καλά κλειδωμένα συναισθήματα…

Στιγμές.. τόσο έντονες, τόσο δυνατές

που καμιά φορά αναρωτιέμαι μήπως τις ζήσαμε τελικά

Τόσο τρυφερές, τόσο λεπτές, τόσο δυνατές..

Πολλές φορές θυμώνω

Θυμώνω με όλους και όλα..

Με τις συνθήκες, με τις καταστάσεις, με τη ζωή..

Μα πάνω απ΄όλα με΄μένα

Γεμίζω θυμό, πείσμα, φόβο, έρωτα, αγάπη..

Λαχταρώ, περιμένω, ονειρεύομαι..

Απογοητεύομαι, πονάω..

Και αναρωτιέμαι πόσο σε αδικεί να είσαι

θύμα-θύτης κακής συγκυρίας..

πόσο πολύ...

και την ίδια στιγμή σκέφτομαι να χαθώ,

να εξαφανιστώ

Κλαίω χωρίς σταματημό

Καμιά φορά χωρίς να ξέρω τον πραγματικό λόγο

Για όλα… για εκείνα που έχω περάσει ως τώρα,

για εκείνα που περνάω,

για αυτά που θα περάσω

μα ίσως περισσότερο απ΄όλα

για αυτά που φοβάμαι πως δεν θα ζήσω ποτέ.

Φοβάμαι τελικά μήπως βγει αληθινό το

"ότι δεν πρόλαβα να ζήσω ήταν όλη μου η ζωή"

Ορισμένες στιγμές με πλημμυρίζουν οι στιγμές μας,

Αυτές οι λίγες,, μα τόσο αληθινές, τόσο μαγικές..

Μπορεί για χάρη τους να στέκομαι όρθια ακόμα

Στιγμές που θα με δένουν μαζί σου για πάντα

Μία παραλίγο ευτυχία που δεν ζήσαμε ποτέ

Ότι και αν γίνει όμως θα είμαι για πάντα

δεμένη μαζί σου..ότι και αν γίνει..

Το μόνο που ήθελα ήταν να σου δώσω ότι καλύτερο

είχα μέσα μου απλά γιατί

δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο..

Οι συνθήκες όμως δεν το επέτρεψαν ποτέ..

Αναρωτιέμαι ποιος θα είναι ο επίλογος,

πως μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα..

Άλλες στιγμές θέλω σαν τρελή να μάθω

και άλλες όχι..φοβάμαι..

Δεν μπορώ και ίσως δεν θέλω να γράψω περισσότερα..

Άλλωστε που να βρω τα σωστά λόγια..

“Και αν δεν προσμένεις να με δεις και εγώ πως θα ξανάρθεις

Εσύ του πρώτου ονείρου μου γλυκύτατη πνοή

Αιώνια θα το τραγουδώ και εσύ δεν θα το μάθεις

Πως οι στιγμές που μου' δωσες αξίζουν μία ζωή..”

Σ΄ευχαριστώ..

Να σου πω ένα μυστικό; Λαχταρώ………..