Δεν έχω ιδέα τι μου γίνεται πια.
Μόνο ότι δεν είμαι καλά, καθόλου καλά.
Αυτό το νιώθω περισσότερο από κάθε τι άλλο, το νιώθω στο πετσί μου,
το βιώνω κάθε λεπτό που περνάει.
Τίποτα δεν είναι όπως πριν, ούτε η ψυχή μου, ούτε το σώμα μου.
Όλα κατά κάποιο τρόπο παραπονιούνται για την κατάντια μου.
Και εγώ με μεγάλη ευκολία σταδιακά φτάνω στο στάδιο της άγνοιας.
Δεν υπάρχουν απαντήσεις μέσα μου για τίποτα και για κανέναν.
Ναι, το παραδέχομαι. Δεν ξέρω τι θέλω γιατί ποτέ δεν έμαθα, να θέλω….
Ξέρω όμως τι….. ΔΕΝ θέλω……..
Δεν θέλω να βλέπω μπροστά μου ένα κενό…
Δεν θέλω να ζω μες το σκοτάδι, φοβάμαι το σκοτάδι…
Δεν θέλω να με λυπάσαι.. Δεν θέλω να με λυπάμαι.. Δεν θέλω να αισθάνομαι ανασφάλεια.. Δεν θέλω να βλέπω το ίδιο έργο σ’ επανάληψη..
Δεν θέλω άλλο πόνο..
Δεν θέλω άλλα νοσοκομεία..
Δεν θέλω άλλη αχαριστία..
Δεν θέλω άλλη αδικία..
Δεν θέλω άλλη προδοσία..
Τι κάνεις όταν το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι ένα κενό ή ένας απέραντος τοίχος που υψώνεται και φτάνει μέχρι τον ουρανό;
Δόθηκα, ανέλυσα, το παράκανα και στο τέλος ….. μ΄έχασα…
Και είναι αυτό το τέλος; ας μου πει κάποιος επιτέλους…
Δεν έχω όρεξη για τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν περιμένω τίποτα, δεν ονειρεύομαι τίποτα…
Μπορώ να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και να μην μου μιλήσει κανείς;
Ανακουφίστηκα μάλλον για πολύ καιρό κι έπαψα να ψάχνω.
Δεν έχω πια δύναμη λόγου ή πράξης για να κερδίσω οποιαδήποτε μάχη.
Δεν ξέρω πως έφτασα μέχρι εδώ. Δεν ξέρω τι έχει μετά. Δεν ξέρω γιατί και πως.
Αφήνομαι…
Γίνομαι έρμαιο του καθενός και της κάθε κατάστασης.
Δεν έχω ούτε μια στάλα κουράγιο πια.
Βλέπω μπροστά μου ένα τοίχο και νιώθω ότι τρέχω με χίλια και είμαι έτοιμη να πέσω πάνω του. Ούτε κουβέντα να αλλάξω κατεύθυνση….
Έτοιμη να διαλυθώ είμαι….
Το μόνο που ξέρω είναι ότι νιώθω ότι ξεπέρασα κατά πολύ τα όριά μου, τον εαυτό μου. Τσαλαπάτησα για την ακρίβεια τον εαυτό μου.
Τσαλαπατήθηκα… και πονάει πολύ.
Και αναρωτιέμαι γιατί…. Γιατί δεν πρέπει να λέω όχι όταν δεν θέλω πραγματικά κάτι…
Γιατί δεν πρέπει να ζητάω κάτι όταν το θέλω πραγματικά…
Γιατί δεν πρέπει να διεκδικώ κάτι όταν θεωρώ ότι πραγματικά μου αξίζει…
Δεν έμαθα ποτέ να επιλέγω…
Δεν έμαθα ποτέ να θέλω…
Αρκέστηκα 27 χρόνια σε ότι μου σέρβιραν… και ανάλογα με τον τρόπο του σερβιρίσματος ευχαριστιόμουν περισσότερο ή λιγότερο… και όσο περισσότερα και πιο δελεαστικά ήταν τα σχέδια για το επιδόρπιο που θα ακολουθούσε, τόσο περισσότερο εγώ έδινα, και προσπαθούσα, και ονειρευόμουν και με έκανα πίσω…
και τώρα άδειασα… απλά άδειασα…
Δεν έχω τίποτα για κανέναν. Δεν θέλω τίποτα να πάρω και τίποτα να νιώσω… Μπούχτισα…
Κουράστηκα να είμαι μαριονέτα, άβουλο πλάσμα… προσβλήθηκα όταν το κατάλαβα…
και το κατάλαβα τώρα τελευταία… Μου πήρε καιρό…
Είμαι πάντα αυτό που θέλουν οι άλλοι…
Αυτό που θέλει ο καθένας να εκμεταλλεύεται για τους δικούς του λόγους…
Η καλή κόρη, η καλή γκόμενα, η καλή υπάλληλος…
Πού χώρος για λάθη,, για όχι,,, για θέλω….
Αυτά δεν ανήκουν στην μέχρι τώρα δική μου ζωή..
Το μόνο που νιώθω πια είναι μια απέραντη άρνηση για να ζήσω,
ένα μίσος για τον εαυτό μου,
μια βαθιά και πλήρης απόγνωση…..
Μόνο ότι δεν είμαι καλά, καθόλου καλά.
Αυτό το νιώθω περισσότερο από κάθε τι άλλο, το νιώθω στο πετσί μου,
το βιώνω κάθε λεπτό που περνάει.
Τίποτα δεν είναι όπως πριν, ούτε η ψυχή μου, ούτε το σώμα μου.
Όλα κατά κάποιο τρόπο παραπονιούνται για την κατάντια μου.
Και εγώ με μεγάλη ευκολία σταδιακά φτάνω στο στάδιο της άγνοιας.
Δεν υπάρχουν απαντήσεις μέσα μου για τίποτα και για κανέναν.
Ναι, το παραδέχομαι. Δεν ξέρω τι θέλω γιατί ποτέ δεν έμαθα, να θέλω….
Ξέρω όμως τι….. ΔΕΝ θέλω……..
Δεν θέλω να βλέπω μπροστά μου ένα κενό…
Δεν θέλω να ζω μες το σκοτάδι, φοβάμαι το σκοτάδι…
Δεν θέλω να με λυπάσαι.. Δεν θέλω να με λυπάμαι.. Δεν θέλω να αισθάνομαι ανασφάλεια.. Δεν θέλω να βλέπω το ίδιο έργο σ’ επανάληψη..
Δεν θέλω άλλο πόνο..
Δεν θέλω άλλα νοσοκομεία..
Δεν θέλω άλλη αχαριστία..
Δεν θέλω άλλη αδικία..
Δεν θέλω άλλη προδοσία..
Τι κάνεις όταν το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι ένα κενό ή ένας απέραντος τοίχος που υψώνεται και φτάνει μέχρι τον ουρανό;
Δόθηκα, ανέλυσα, το παράκανα και στο τέλος ….. μ΄έχασα…
Και είναι αυτό το τέλος; ας μου πει κάποιος επιτέλους…
Δεν έχω όρεξη για τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν περιμένω τίποτα, δεν ονειρεύομαι τίποτα…
Μπορώ να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και να μην μου μιλήσει κανείς;
Ανακουφίστηκα μάλλον για πολύ καιρό κι έπαψα να ψάχνω.
Δεν έχω πια δύναμη λόγου ή πράξης για να κερδίσω οποιαδήποτε μάχη.
Δεν ξέρω πως έφτασα μέχρι εδώ. Δεν ξέρω τι έχει μετά. Δεν ξέρω γιατί και πως.
Αφήνομαι…
Γίνομαι έρμαιο του καθενός και της κάθε κατάστασης.
Δεν έχω ούτε μια στάλα κουράγιο πια.
Βλέπω μπροστά μου ένα τοίχο και νιώθω ότι τρέχω με χίλια και είμαι έτοιμη να πέσω πάνω του. Ούτε κουβέντα να αλλάξω κατεύθυνση….
Έτοιμη να διαλυθώ είμαι….
Το μόνο που ξέρω είναι ότι νιώθω ότι ξεπέρασα κατά πολύ τα όριά μου, τον εαυτό μου. Τσαλαπάτησα για την ακρίβεια τον εαυτό μου.
Τσαλαπατήθηκα… και πονάει πολύ.
Και αναρωτιέμαι γιατί…. Γιατί δεν πρέπει να λέω όχι όταν δεν θέλω πραγματικά κάτι…
Γιατί δεν πρέπει να ζητάω κάτι όταν το θέλω πραγματικά…
Γιατί δεν πρέπει να διεκδικώ κάτι όταν θεωρώ ότι πραγματικά μου αξίζει…
Δεν έμαθα ποτέ να επιλέγω…
Δεν έμαθα ποτέ να θέλω…
Αρκέστηκα 27 χρόνια σε ότι μου σέρβιραν… και ανάλογα με τον τρόπο του σερβιρίσματος ευχαριστιόμουν περισσότερο ή λιγότερο… και όσο περισσότερα και πιο δελεαστικά ήταν τα σχέδια για το επιδόρπιο που θα ακολουθούσε, τόσο περισσότερο εγώ έδινα, και προσπαθούσα, και ονειρευόμουν και με έκανα πίσω…
και τώρα άδειασα… απλά άδειασα…
Δεν έχω τίποτα για κανέναν. Δεν θέλω τίποτα να πάρω και τίποτα να νιώσω… Μπούχτισα…
Κουράστηκα να είμαι μαριονέτα, άβουλο πλάσμα… προσβλήθηκα όταν το κατάλαβα…
και το κατάλαβα τώρα τελευταία… Μου πήρε καιρό…
Είμαι πάντα αυτό που θέλουν οι άλλοι…
Αυτό που θέλει ο καθένας να εκμεταλλεύεται για τους δικούς του λόγους…
Η καλή κόρη, η καλή γκόμενα, η καλή υπάλληλος…
Πού χώρος για λάθη,, για όχι,,, για θέλω….
Αυτά δεν ανήκουν στην μέχρι τώρα δική μου ζωή..
Το μόνο που νιώθω πια είναι μια απέραντη άρνηση για να ζήσω,
ένα μίσος για τον εαυτό μου,
μια βαθιά και πλήρης απόγνωση…..
4 σχόλια:
σε αυτα που γραφεις,καθρεφτιζονται πολλα κομματια μου.....
καταθλιψη,αμα σε χτυπησει ειναι σαν την λερναια υδρα,κοβεις ενα κεφαλι και υπαρχουν αλλα,κοβεις και αλλο,μα ξαναφυτρωνουν,μια δυσκολη κατασταση,μια πληγη που ανοιγει και ματωνει, αλλες φορες πολυ,αλλες λιγο,σιγουρα ομως δεν κλεινει,ειναι ανοιχτη και με το παραμικρο αιμοραγει και παλι.....
πραγματικα με συγκλονισε η αναρτηση σου,ελπιζω να εισαι καλυτερα τωρα,την περναω την φαση αυτη δυο χρονια τωρα,πολυ εντονα και σε καταλαβαινω....να προσεχεις τους ανθρωπους,δημιουργουν την καταθλιψη,και σου μαυριζουν την ζωη....
Σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου...
Είναι όλα τόσο απλά και τόσο σύνθετα μαζί.....τόσο μπερδεμένα και τόσο ξεκάθαρα...Είναι οι ζωή...είναι οι άνθρωποι...Το μόνο που μας μένει είναι να προστατεύσουμε τον εαυτό μας...Πως γίνεται σωστά μπορεί να μην έχουμε μάθει ακόμα αλλά πρέπει γρήγορα να κάνουμε κάτι για αυτό...
Ημασταν 22 χρονια μαζι, καναμε οικογενεια, ημουν χαρουμενη, υγιης, αισιόδοξη, με καλή σχέση μεταξύ μας (ετσι νόμιζα)μετα...... με κολλησε hpv. ολα γκρεμίστηκαν στο βωμό του αγοραιου ερωτα....!!!!Είμαι μόνη, αρρωστη κι απελπισμένη, και χωρίς οικονομική δυνατότητα να το αντιμετωπίσω αφου ποτέ δε με άφησε να δουλέψω. Πείτε μου τώρα απελπισμενοι bloggers ποιος ειναι στη χειρότερη θέση??????
Προδοσία...χωράει αυτή η λέξη τον πόνο και την απόγνωση που νιώθεις?
Ότι έγινε, έγινε. Δεν μπορείς να γυρίσεις το χρόνο πίσω, δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορείς...
Σφίξε τα δόντια σου, πάτα γερά στα πόδια σου και βοήθησε τον ευατό σου..Σε έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ..Όλα θα περάσουν, θα το δείς...πληγές θα μείνουν, όμως βρες και άντλησε κουράγιο απο όπου χρειάζεται και κάνε ένα μικρό βηματάκι μπροστά...Να μου το θυμηθείς, όλα θα ξεπεραστούν και θα μείνει μία κακιά ανάμνηση...
Δημοσίευση σχολίου