Εμείς για αλλού πηγαίναμε και αλλού η ζωή μας πάει...

 
Να ξυπνήσεις το πρωί, να κάνεις το ντουζάκι σου, να φτιάξεις το πρωινό σου, να το φας με ηρεμία, να κάνεις το πρόγραμμά σου, να χαζέψεις και λίγο και μετά να ντυθείς και να πας στη δουλειά σου. Στη δουλειά σου που τόσο αγαπάς, που είναι τόσο δημιουργική, που της προσφέρεις και σου προσφέρει...

Να με τσιμπήσει κάποιος ε; Αυτά συμβαίνουν αλλού ή πουθενά πια...

Φταις εσύ, φταίω εγώ, φταίει ο κόσμος που προχωράει με χίλια και τρέχουμε να τον προλάβουμε; Φταίνε οι απαιτήσεις μας που όλο και μεγαλώνουν;

Τι φταίει που δεν φοράω πια τις μεταξωτές μου πυτζάμες, που δεν προλαβαίνω να φτιάξω και να φάω πρωινό, που δεν ξυπνάω ήρεμα, που δεν μου αρέσει η δουλειά μου;

Τι φταίει που άλλαξε τόσο η διαδρομή στην πορεία που ο προορισμός απέχει μίλια μακριά από τον αρχικό, τον επιθυμητό.. Σαν να λέμε σε άλλη χώρα, σε άλλα μέρη, σε άλλη γη.

Δεν εξηγείται αλλιώς καρδιά μου, κάποια στροφή πήραμε λάθος και ενώ είδαμε την ταμπέλα για αδιέξοδο, συνεχίσαμε πιστεύοντας στα θαύματα..

8 σχόλια:

Σεβάχ ο Θαλασσινός είπε...

Καλημέρα V!

Πολύ έντονοι προβληματισμοί που με απασχολούν κι εμένα το ίδιο έντονα...

Μάλλον χρειάζεται να αυτοπροσδιοριζόμαστε πιο συχνά...

V. είπε...

*Σεβάχ ο Θαλασσινός

Καλημέρα...
Νομίζω οι περισσότεροι κάπως έτσι είμαστε, κάπως έτσι νιώθουμε..

Μόνο που τελικά, δεν κάνουμε τίποτα..

Και η ζωή περνάει.. Απλά περνάει.
Και την ζούμε τοοοσο λίγο...


kovo voltes... είπε...

Μόνο που δεν κάνουμε τίποτα...Εδώ είναι η λύση όλων μας. Να κάνουμε. Όταν ζούμε καταστάσεις που μας ρημάζουν καθημερινά την ψυχή,ε, ο καθείς χρειάζεται να κοιτάξει τον εαυτό του κατάματα και να πάρει αποφάσεις. Με τίμημα...Τίποτα δεν γίνεται χωρίς ανάλογο κόστος...Έχω κουραστεί πραγματικά να ακούω το "δεν γίνεται", "δεν μπορώ", "δεν είναι εύκολο"...Τόσα "δεν" που περιορίζουν τον αέρα δραματικά λεπτό με το λεπτό...
*έλειψες...;)

V. είπε...

Την λύση την ξέρουμε.
Όλοι νομίζω ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε... Δεν το κάνουμε όμως.
Δεν είναι πάντα εύκολο. Αυτό το ξέρω και το σέβομαι. Και πάντα μα πάντα υπάρχει ένα τίμημα που πρέπει να έχεις τη δύναμη να το αντέξεις. Και αυτό να σου πω την αλήθεια το βρίσκω λογικό. Δεν γίνεται να τα έχουμε όλα. Μερικές φορές όμως οι καταστάσεις στη ζωή μας είναι τόσο περίπλοκες που εγκλωβίζεσαι, βυθίζεσαι και δεν ξέρεις πως θα βγείς στην επιφάνεια να πάρεις ανάσα.
Εκεί είναι που πρέπει να πάρεις γερή φόρα και να ξεφύγεις από τα -δεν μπορώ- -δεν γίνεται- κλπ

Πόσα λάθη κάνουμε και για τα πρέπει, για τα αν, για τους φόβους, για τους γύρω, δεν ζούμε τη ζωή όπως τη θέλουμε... λεπτό προς λεπτό...

ΔΕΥΤΕΡΗ ΖΩΗ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ... όπως λέει και το άσμα, αλλά.......

*;-)

Christina Leli είπε...

Ολοι αυτοι οι προβληματισμοι μας εχουν νομιζω πελαγωσει και στεκουμε ανημποροι και βλεπουμε τη ζωη να περναει, κραταμε μονο καποιες στιγμες για εμας...

V. είπε...

*Chirtina Leli
Έτσι ακριβώς είναι...
Πρέπει κάποιες φορές όμως να πέρνουμε δύναμη και κουράγιο και να βλέπουμε και να βιώνουμε τα πράγματα λίγο πιο ανάλαφρα...

Άιναφετς είπε...

Λοιπόν, νομίζω πως από τη στιγμή που έχουμε επίγνωση του τι μας συμβαίνει, μπορούμε ν' αλλάξουμε ρότα... δεν είναι ποτέ πολύ αργά!
Καλή μας άνοιξη!

V. είπε...

*Αιναφετς
Δεν είναι τόσο εύκολο πάντα. Συνήθως οι άνθρωποι και τα γεγονότα είναι αλληλοσυνδεμένα μεταξύ τους.. Και δημιουργείται ένα ντόμινο.

Σίγουρα το πρώτο βήμα είναι να έχεις επίγνωση τι σου συμβαίνει..

Τώρα, το μετά είναι στον χαρακτήρα, στον ψυχισμό και στα κότσια του καθένα!!!