Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει

Από μικρή αγαπώ τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Η φωνή του, οι στίχοι, η μουσική, με ταξιδεύουν, με πάνε πιο μπροστά. 

Εχθές διάβασα το παρακάτω κείμενο το οποίο έχει δημοσιεύσει ο Αλκίνοος στην προσωπική του ιστοσελίδα www.alkinoos.gr 

Ένιωσα υπερβολική ανάγκη να το μοιραστώ μαζί σας. Κατά τη γνώμη μου είναι λέξεις αληθινές, κοφτερές σαν μαχαίρι, αφοπλιστικές. Είναι αλήθειες. Είναι αλήθειες που κατά βάθος όλοι λίγο ή πολύ γνωρίζουμε, νιώθουμε, όμως δεν κάνουμε τίποτα για μια αλλαγή, για ένα καλύτερο αύριο.

***

24.03.2013

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟΙ

---------------Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω...

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε... Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

***

Ευχαριστούμε Αλκίνοε!!!

19 σχόλια:

GeorgeG είπε...

Τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και η μέχρι τώρα πορεία του, δείχνει το ήθος του και ότι αν μη τι άλλο σκέπτεται.
Μπράβο που το αναδημοσίευσες.
Καλό σου απόγευμα.

Christina Leli είπε...

Πραγματικα τον ευχαριστουμε! Ειναι αναγκαιες οι φωνες, οι καθαριες απο ανθρωπους του πνευματος... Δυστυχως οι περισσοτεροι σωπαινουν! Σε ολα θα συμφωνησω εκτος απο ενα.
Διχαστηκαμε ναι, αλλα οχι εναντια στην ιστορια και τις παραδοσεις μας. Η ιστορια μας βριθει διχαμων και προδοσιας, ειναι στο αιμα μας η διχονοια, το μεγαλυτερο ελαττωμα της φυλης μας, αυτο που τελικα ειναι η καταστροφη μας...

Άιναφετς είπε...

Βρίσκω εξαιρετικά λυπηρό, να "πρέπει" να φτάσουμε σε τέτοιες καταστάσεις για να αρχίσουμε να ξυπνάμε και είναι ακόμα πιο οδυνηρή η αίσθηση αυτών που έχουν αισθανθεί βαθιά μες τη καρδιά τους, το πόσο αδύναμοι είναι μπροστά στο κακό...αλλά,(υπάρχει πάντα ένα αλλά) ένα είναι σίγουρο, το έχει αποδείξει η ιστορία, το κακό είναι ισχυρό, αλλά το καλό ανθεκτικό...
Το κείμενο Βάλια μου απλά, συγκλονιστικό...
Καλή μας μέρα.

V. είπε...

*GeorgeG

Ναι, όντως. Η μέχρι τώρα πορεία αυτού του ανθρώπου δείχνει κάτι αξιόλογο.

Συμφωνώ με τα περισσότερα απ'όσα γράφει. Δυστυχώς ή ευτυχώς, αυτή είναι η αλήθεια.

V. είπε...

*Christina Leli

Διχόνοια.....πραγματικά, ώρες ώρες το νιώθω και εγώ ότι είναι ένα απο τα μεγαλύτερα ελαττώματά μας που έχουμε σαν λαός να αντιμετωπίσουμε.

Φταίνε πολλά για αυτό αλλά το αποτέλεσμα δεν αλλάζει.

Ας ελπίσουμε σε ένα καλύτερο αύριο.

V. είπε...

*Αιναφετς

...το κακό είναι ισχυρό, αλλά το καλό ανθεκτικό...

Πόσο πολύ μου άρεσε αυτό. Θα το κρατήσω και θα το θυμάμαι. Θα το θυμάμαι στα δύσκολα.

Antriana_Io είπε...

θα συμφωνήσω κι εγώ με την Άιναφετς..
Σε κάθε παράγραφό του θα μπορούσα να γράψω καμια 3756 σχόλια αλλά περιορίζομαι στο ότι ο Αλκίνοος είχε από πάντα τόσο μεγάλη πέραση και κρατούσε συνεχώς χαμηλούς τόνους. Τώρα όμως που μίλησε, ήταν το καλύτερο που μπορούσε να κάνει γιατί είπε πολλές αλήθειες...

and by the way, με Αλκίνοο με νανούριζαν οι γονείς μου (χρόοοονια πίσω).

Καλό απόγευμα:)

V. είπε...

*Antriana

Έκανε καλά που μίλησε. Εμένα τουλάχιστον τα λόγια του με εκφράζουν. Πρέπει να ακούμε και τέτοια λόγια..

Καλημέρα και καλό μήνα!!!

Ἅ λ ς είπε...

Υπέροχο. Τι να πρωτοσχολιάσεις από όλα τα δίκια που αναφέρονται;

Εγώ πάλι θα εκφρασω την πικρα μου γιατί πολλοί είναι καλοί στα λόγια αλλά δεν ξέρουν από πού να πιαστουν για να κάνουν μια αρχή, μια πράξη. Δεν τους αδικώ.Γιατί δεν μπορει να πολεμά κανείς μόνος...
Και γω έχω πολλές σκέψεις και βγαινουν κάποτε ωραία οι λέξεις αλλά είναι αυτη η ερωτηση που σε βασανίζει πάντα, πώς θα τα κάνουμε αυτα πράξη αφου οι περισσοτεροι κάνουν πίσω;

ANAZHTHΣH είπε...

να ακούγονται αυτές οι φωνές και μετά να ακολουθεί η καθημερινή επιλογή και πράξη ως συνέπεια και ο Αλκίνοος νομίζω κάνει και πράξεις...

σε χαιρετώ φίλη μου

Σμαραγδένια Ρούλα είπε...

Ερχομαι ταχτικα και διαβαζω αυτά που γραφεις γιατι μου αρέσουν οι ανθρωποι που μπορουν και ακουμπουν στις ψυχες μας τα λογια τους...καλα τα λεει ο Αλκυνοός αλλα θα ηταν καλήτερα τα λογια να γινόταν πραξεις...
Ρωτησε αν θελεις πως μπορείς να βγαλεις την επαλύθευση απο τα σχολια σου.. γιατί απονθαρίνουν τους αναγνωστες σου.. ειναι χρονοβόρα η προσπαθεια να το κανουν αποθυκευση το σχολιο τους... και εγω αυτό επαθα δυο τεις φορες που περασα.. δεν μου το αποθυευε γιατί δεν εγραφα σωστα τα γραμματα της επαλύθεσης.... και εγω το είχα στην αρχή και μου είπαν και το εβγαλα αλλά μονη μου δεν ξερω να το κανω... συγνώμη αν σε ζαλισα... καλο σου μηνα ...

Hengeo είπε...

Διάβασα το blog σου και μου φάνηκες ένα πολύ ευαίσθητο άτομο με ενδιαφέρουσες σκέψεις!

Καλό ξημέρωμα και.. μια ζωή την έχουμε έτσι;

Phantomas είπε...

δεν ήξερα για αυτό το κείμενο!
ειλικρινά μετά από αυτό τον θαυμάζω λίγο παραπάνω!
φιλιά.

V. είπε...

*Antriana

Εγώ νανουριζόμουν μόνη μου με αλκίνοο.. Έβαζα ένα cd με τραγούδια του σε επανάληψη και τα άκουγα όλη τη νύχτα.......

V. είπε...

*Αλς

Σε καταλαβαίνω πως νιώθεις. Νομίζω οι περισσότεροι που νοιαζόμαστε λίγο παραπάνω έχουμε αυτό το κάτι που μας τρώει.. Αλλά πως γίνονται πράξη όλα αυτά τελικα;

V. είπε...

*AZANHTHSH

Νομίζω πολύ σωστά το έθεσες!!!

Καλημέρα

V. είπε...

*Σμαραγδένια

Επαλήθευση ε? Δεν είχα ιδέα και επίσης δεν έχω ιδέα πως θα αφαιρέσω αυτό το πράγμα...

Θα προσπαθήσω, μακάρι να τα καταφέρω!

V. είπε...

*Hengeo

Καλωσήρθες!!! Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Αν και μεταξύ μας δεν ξέρω αν είναι καλό πλέον να είσαι ευαίσθητος..

Μεγάλη συζήτηση όμως.

V. είπε...

*Phantomas

Χαίρομαι που δεν το ήξερες και το διάβασες εδώ...

Καλημέρα