Η ζωή μας, μια βόλτα ...

Συγχαρητήρια, μ΄ έχασα.......

2011-04-10T23:40:00.007+03:00

Δεν έχω ιδέα τι μου γίνεται πια.
Μόνο ότι δεν είμαι καλά, καθόλου καλά.

Αυτό το νιώθω περισσότερο από κάθε τι άλλο, το νιώθω στο πετσί μου,
το βιώνω κάθε λεπτό που περνάει.
Τίποτα δεν είναι όπως πριν, ούτε η ψυχή μου, ούτε το σώμα μου.
Όλα κατά κάποιο τρόπο παραπονιούνται για την κατάντια μου.

Και εγώ με μεγάλη ευκολία σταδιακά φτάνω στο στάδιο της άγνοιας.
Δεν υπάρχουν απαντήσεις μέσα μου για τίποτα και για κανέναν.
Ναι, το παραδέχομαι. Δεν ξέρω τι θέλω γιατί ποτέ δεν έμαθα, να θέλω….
Ξέρω όμως τι….. ΔΕΝ θέλω……..
Δεν θέλω να βλέπω μπροστά μου ένα κενό…
Δεν θέλω να ζω μες το σκοτάδι, φοβάμαι το σκοτάδι…
Δεν θέλω να με λυπάσαι.. Δεν θέλω να με λυπάμαι.. Δεν θέλω να αισθάνομαι ανασφάλεια.. Δεν θέλω να βλέπω το ίδιο έργο σ’ επανάληψη..
Δεν θέλω άλλο πόνο..
Δεν θέλω άλλα νοσοκομεία..
Δεν θέλω άλλη αχαριστία..
Δεν θέλω άλλη αδικία..
Δεν θέλω άλλη προδοσία..

Τι κάνεις όταν το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι ένα κενό ή ένας απέραντος τοίχος που υψώνεται και φτάνει μέχρι τον ουρανό;
Δόθηκα, ανέλυσα, το παράκανα και στο τέλος ….. μ΄έχασα…
Και είναι αυτό το τέλος; ας μου πει κάποιος επιτέλους…

Δεν έχω όρεξη για τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν περιμένω τίποτα, δεν ονειρεύομαι τίποτα…
Μπορώ να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και να μην μου μιλήσει κανείς;

Ανακουφίστηκα μάλλον για πολύ καιρό κι έπαψα να ψάχνω.
Δεν έχω πια δύναμη λόγου ή πράξης για να κερδίσω οποιαδήποτε μάχη.

Δεν ξέρω πως έφτασα μέχρι εδώ. Δεν ξέρω τι έχει μετά. Δεν ξέρω γιατί και πως.
Αφήνομαι…
Γίνομαι έρμαιο του καθενός και της κάθε κατάστασης.
Δεν έχω ούτε μια στάλα κουράγιο πια.

Βλέπω μπροστά μου ένα τοίχο και νιώθω ότι τρέχω με χίλια και είμαι έτοιμη να πέσω πάνω του. Ούτε κουβέντα να αλλάξω κατεύθυνση….
Έτοιμη να διαλυθώ είμαι….

Το μόνο που ξέρω είναι ότι νιώθω ότι ξεπέρασα κατά πολύ τα όριά μου, τον εαυτό μου. Τσαλαπάτησα για την ακρίβεια τον εαυτό μου.
Τσαλαπατήθηκα… και πονάει πολύ.

Και αναρωτιέμαι γιατί…. Γιατί δεν πρέπει να λέω όχι όταν δεν θέλω πραγματικά κάτι…
Γιατί δεν πρέπει να ζητάω κάτι όταν το θέλω πραγματικά…
Γιατί δεν πρέπει να διεκδικώ κάτι όταν θεωρώ ότι πραγματικά μου αξίζει…
Δεν έμαθα ποτέ να επιλέγω…
Δεν έμαθα ποτέ να θέλω…
Αρκέστηκα 27 χρόνια σε ότι μου σέρβιραν… και ανάλογα με τον τρόπο του σερβιρίσματος ευχαριστιόμουν περισσότερο ή λιγότερο… και όσο περισσότερα και πιο δελεαστικά ήταν τα σχέδια για το επιδόρπιο που θα ακολουθούσε, τόσο περισσότερο εγώ έδινα, και προσπαθούσα, και ονειρευόμουν και με έκανα πίσω…
και τώρα άδειασα… απλά άδειασα…

Δεν έχω τίποτα για κανέναν. Δεν θέλω τίποτα να πάρω και τίποτα να νιώσω… Μπούχτισα…

Κουράστηκα να είμαι μαριονέτα, άβουλο πλάσμα… προσβλήθηκα όταν το κατάλαβα…
και το κατάλαβα τώρα τελευταία… Μου πήρε καιρό…

Είμαι πάντα αυτό που θέλουν οι άλλοι…
Αυτό που θέλει ο καθένας να εκμεταλλεύεται για τους δικούς του λόγους…
Η καλή κόρη, η καλή γκόμενα, η καλή υπάλληλος…
Πού χώρος για λάθη,, για όχι,,, για θέλω….
Αυτά δεν ανήκουν στην μέχρι τώρα δική μου ζωή..
Το μόνο που νιώθω πια είναι μια απέραντη άρνηση για να ζήσω,
ένα μίσος για τον εαυτό μου,
μια βαθιά και πλήρης απόγνωση…..

2010-09-03T11:46:00.011+03:00

Εγώ θέλω να μιλάω μαζί σου ασταμάτητα

Και να μοιράζομαι και να μοιράζεσαι
και να θέλω να σου κρυφτώ και να μην μπορώ γιατί με ξέρεις τόσο καλά
και με νιώθεις και με καταλαβαίνεις, και σε καταλαβαίνω
Και να καθρεπτίζομαι στα μάτια σου και να βλέπω τον εαυτό μου
Και να χαίρομαι μ΄αυτό

Και να με πειράζεις με τα αστεία σου και να νευριάζω
Και να διαβάζω τις σκέψεις σου και να τρελαίνεσαι
Και να συμβαίνει μαζί σου αυτό το μαγικό, και να απορώ ακόμα και εγώ
και να μου παίρνεις δώρα γλειφιτζούρια
Και να σου παίρνω δώρα γλειφιτζούρια

Και να ανυπομονώ να έρθει η επόμενη πανσέληνος για να μου πεις σ΄αγαπώ
και να μου φαίνεται τόσο μεγάλη η αναμονή
που να μετονομάζω το στρογγυλό φωτιστικό στο ταβάνι σε φεγγάρι
και το μαύρο ταβάνι σε μπλε ουρανό
Και να μου λες πως μ΄αγαπάς
Και να σου λέω πόσο ερωτευμένη είμαι μαζί σου
Και να μην πρέπει να στο πω μα να στο χρωστώ

Και να με νοιάζεσαι, και να με προσέχεις
και να μου φτιάχνεις καφέ, και να σου φτιάχνω καφέ
Και να ψάχνεις αφορμή να κατεβαίνεις τις σκάλες
και να έρχεσαι, και να φεύγεις
Και να αντικρίζεις το πλατύσκαλο και να θυμάσαι,
και να χαμογελάς, και να χαμογελώ

και να σκέφτομαι πώς να σε γλιτώσω από εμένα
και να μην μπορώ να φύγω από΄σένα
και να ταξιδεύουμε στο Λονδίνο, στη Βαρκελώνη, στο πουθενά, παντού
Και να κάνουμε όνειρα,
και την ίδια στιγμή να τα γκρεμίζουμε
και πάλι να τα ξαναχτίζουμε

και να νιώθεις πως είμαι η μοναδική ευκαιρία που σου έδωσε ο Θεός
για να είσαι ευτυχισμένος, και να μου το λες
και να το νιώθω και εγώ

Και να μου κάνεις δώρο κάρτα δώρου,
και να τρελαίνομαι και να θέλω να κλάψω, να γελάσω,
να σε πάρω αγκαλιά και να μην σε αφήσω ποτέ
Και να θέλω να σου λέω όλη μέρα ευχαριστώ
και να με μαλώνεις, και να μου λες συγνώμη, και να σε μαλώνω

Και να θέλω να μαγειρεύουμε μαζί, να κάνουμε έρωτα, να ονειρευτούμε,
να φάμε κρέπα σοκολάτα

Και να σου ζητάω να με παντρευτείς και να αναρωτιέμαι τι λέω
και πάραυτα να ταξιδεύω ως τη Σίφνο
και αναγκαστικά να ξανά επιστρέφω

και να θέλω να σε φροντίζω να έχεις πάντα καθαρά σιδερωμένα ρούχα, ζεστό φαγητό, και να μην μπορώ,
και να στεναχωριέμαι,

και να μου χαρίζεις ηλιοτρόπια, και να μην μπορώ να τα πάρω
μα να είναι σαν να τα κρατώ στα χέρια μου καιρό

Και να είσαι τρελαμένος με τα μάτια μου
και εγώ να μην μπορώ να καταλάβω το γιατί
και να ξέρω πως όλα θα τελειώσουν γρήγορα
Και συγχρόνως να κάνω όνειρα για το σπίτι στο νησί,
και να ξέρω πως και να τελειώσουν όλα,
μέσα μας δεν τελειώνει τίποτα,
και να φοβάμαι μην σε κερδίσουν χέρια που δεν αξίζουν να σε κρατούν,
και να πονάω,
και να αναρωτιέμαι που ήσουν όλη την υπόλοιπη ζωή μου

Και να ιδρώνεις για΄μένα, και να ανατριχιάζεις για΄μένα
Και να θέλω να σου δώσω τα πάντα,
και πάντα να νιώθω τα χέρια μου αδειανά
και να αισθάνομαι συνέχεια πως σου αξίζει μόνο το καλύτερο
και να μισώ τον εαυτό μου που δεν είμαι εγώ αυτό

Και να ανοίγομαι και να σου μιλάω για τις πληγές μου
και καταβάθος να ντρέπομαι, και να μην θέλω
και στο βάθος να τρελαίνομαι
να μου λες τη γνώμη σου για το κάθε τι

Και να σε ξεματιάζω, και να κάνω τα πάντα για να σου πάρω τον πονοκέφαλο
και να νευριάζεις
Και να ανατριχιάζεις συνεχώς με το παραμικρό
Και να ανατριχιάζω και εγώ
Και να προσπαθείς να αλλάξεις το πουλόβερ σου
γιατί νομίζεις πως έτσι θα μου αρέσεις περισσότερο,
και να μην χορταίνω να σε πειράζω γι΄αυτό

Και να καπνίζεις τσιγάρο και να αναπνέω τον καπνό σου
Και να μην με νοιάζει,
απλά να σκέφτομαι ότι μοιράζομαι μαζί σου κάτι

Και να φοβάμαι πως κάνεις παραπάνω πράγματα γιατί δεν είμαι δικιά σου
Και να θυμώνω, και να στεναχωριέμαι, και να μπερδεύομαι

Και να καθρεφτίζονται τα σώματά μας στην οθόνη
και να βλέπω τα χέρια σου να με χαϊδεύουν και να παρακαλάω
να μην σβηστεί ποτέ αυτή η εικόνα από τη μνήμη μου

Και να σου αφιερώνω τραγούδια
και να μου γράφεις cd με τα τραγούδια μας
και να αρνούμαι να ακούσω ράδιο, και να ακούω μόνο τα cd σου

Και να μου δίνεις να δω ταινίες και να τις κρατώ κρυφά χωρίς να τις δω γιατί καταβάθος λαχταρώ να τις δω στην αγκαλιά σου, και να μην στο λέω

Και να ξέρεις πόσο φοβάμαι το σκοτάδι, και να νιώθω πως με κάποιο τρόπο είσαι πάντα εκεί και μου ανάβεις το φως, και ας μην είσαι εκεί

Και να με βλέπεις όπως δεν με έχει δει κανείς άλλος στη ζωή μου ως τώρα,
Και να με ξέρεις όπως άλλος κανείς,

Και να μου τρίβεις το λαιμό
Και να σου κρατώ το χέρι, και να μου φιλάς το χέρι
Και να δακτυλογραφώ τα κείμενά μας, και να αγχώνομαι και εσύ να με καθησυχάζεις
Και να με βγάζεις φωτογραφίες, και να θυμώνω
Και να μας βγάζω φωτογραφίες, και να τις χαζεύω ώρες μετά,
Ξανά και ξανά

Και να σου λέω πως πέρασα το Σαββατοκύριακο χώρια σου,
και να μου λες τι είδες στα όνειρά σου,

Και να ονειρεύομαι ότι κοιμάμαι δίπλα σου, στο κρεβάτι σου, στη μεριά μου
Και να ονειρεύεσαι ότι με κρατάς αγκαλιά
και μοιραζόμαστε τη θέα από το δωμάτιό σου

Και να μου χαρίζεις το εισιτήριο σου
και να θέλω να το κάνω και εγώ μα να μην το κάνω,

Και να μην γελάω με τα αστεία σου,
και να προσπαθείς να με κάνεις να γελάω περισσότερο

Και να θέλεις να κοιμηθείς και άλλο το πρωί αλλά να ξυπνάς για να έρθεις νωρίς
Και να νευριάζεις όταν σε παίρνει ο ύπνος, και να σε πειράζω,
Και να ξαφνιάζομαι όταν έρχεσαι νωρίτερα, και να γελάω

Και να χαϊδεύω το μπράτσο σου, την κοιλιά σου, τα χέρια σου
Και να θέλω να σου πω πόσο ανάγκη σε έχω, και να μην το κάνω
Και να θέλω να σε διώξω μακριά από΄μένα και πάλι να μην το κάνω
Και να είμαι δυστυχισμένη όταν έχω άδικο, όταν νευριάζω χωρίς λόγο
Και να είμαι ευτυχισμένη όταν με καταλαβαίνεις

Και να είμαι μακριά σου, και να έχω τόσο ανάγκη να ήσουν δίπλα μου
και να σε λέω ψυχούλα μου,
και τελικά να το αισθάνομαι τόσο δυνατά, τόσο που να το ακούς

Και να κλαίω, και να είσαι χιλιόμετρα μακριά μα να ακούς τα αναφιλητά μου

Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και να με αγκαλιάζεις όταν αγχώνομαι, όταν αγωνιώ
Και να με παρηγορείς όταν πονάω
Και να απορώ πώς με δέχεσαι έτσι όπως είμαι

Και να φοβάσαι πως με τρομάζεις, και να μην τρομάζω ποτέ
Και να αισθάνομαι τόσο βαθιά που να μην μπορώ να βρω τα λόγια να το εκφράσω,
και να είμαι τόσο μπερδεμένη που να μην ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω

και να φοβάμαι μήπως δεν είσαι ακριβώς αυτός που δείχνεις,
και να θυμώνω που σε αμφισβητώ, και να σε εμπιστεύομαι

και να με προσέχεις περισσότερο από εμένα,
και να με νοιάζεσαι πιο πολύ απ΄όλους τους άλλους στη ζωή μου
και να φοβάμαι τόσο μα όταν είμαι δίπλα σου να νιώθω τόσο ασφαλής

Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί
δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο
και να ανοίγομαι, και να σου λέω όλες τις αλήθειες αν και κατά βάθος δεν θέλω

και να σε παρακαλάω να μην με απογοητεύσεις
και κάθε μέρα να νομίζω πως είναι η τελευταία,
και κάθε μέρα να νομίζω πως είναι η πρώτη

Και παρ΄όλα αυτά να περιμένω ένα σημάδι, όχι από΄μένα, όχι από΄σένα
Και να μην έρχεται ποτέ

Και να με κάνεις να ξεχνάω πια είμαι
Και να με κάνεις να ηρεμώ,
και να με κάνεις να αγχώνομαι απίστευτα και πάλι να ηρεμώ
Και να πρέπει να τελειώσουν όλα, και να ξέρουμε πως δεν τελειώνει τίποτα,
Γιατί πρακτικά θα είμαι μακρυά σου, γιατί ουσιαστικά θα είμαι δίπλα σου

Και να νιώθω πως όπου και αν είμαι, σε όποια αγκαλιά και να κοιμάμαι,
εγώ δίπλα σου θα ξυπνάω,
Και να νιώθω την απουσία σου πιο έντονη από την παρουσία του καθένα
Και να πίνω ποτό, και να το μοιράζομαι μαζί σου, και να καπνίζω και να με μαλώνεις
Και να σε νοιάζομαι
Και να μπερδεύομαι
Και να σε θέλω
Και να φεύγω
Και να έρχομαι
Και να φοβάμαι να τα ζητήσω όλα από τη ζωή μου για να μην το πληρώσω μετά
Και να τα θέλω όλα, και πάλι να κάνω πίσω
Και να φοβάμαι μην σε χάσω πριν σε ξεπεράσω
Και να φοβάμαι μην με χάσεις, μην χαθείς

Και να πέφτω, και να μου κρατάς το χέρι και να ξανασηκώνομαι
Και να σου ζητάω συγνώμη
Και να φοβάμαι μην με μισήσεις
Και να χαμογελώ με δάκρυα στα μάτια
Και να βγαίνω στο μπαλκόνι να δω το φεγγάρι
Και να σκέφτομαι πως ότι και να γίνει, η ζωή μου μπορεί να μοιάζει ίδια με πριν
αλλά ποτέ μα ποτέ δεν θα είναι ίδια,
και να σε ευχαριστώ για αυτό
και να με μισώ γι΄αυτό

Και να νιώθω να γυρίζουν όλα γύρω μου, και να είναι όλα σταθερά
Και να νιώθω να γυρίζουν όλα στο μυαλό μου
σαν να έχω πιεί όλου του κόσμου το κρασί,
Και όμως τελικά να παραμένουν όλα τόσο σταθερά, τόσο ίδια

και να νιώθω τόσο ευτυχισμένη που η χαρά να φτάνει ως τα χείλη
και να με πνίγει
και να νιώθω τόσο άδεια και τόσο γεμάτη μαζί
και να μου λες εσύ πως αυτό είναι ζωή

Και να μην ξέρω τι μου συμβαίνει στην πραγματικότητα
Και τελικά να ξέρω πολύ καλά τι μου συμβαίνει,
Και να φοβάμαι να το παραδεχτώ

Και να απορώ με τον ευατό μου
Και να αναρωτιέμαι αν είμαι εγώ
Και να απορώ πιο πολύ με΄σένα, με την υπομονή σου,
Με την αντοχή σου

Και να θέλω να φύγω μακρυά, και να θέλω να μείνω για πάντα εδώ
και να θέλεις να με χαϊδεύεις, και να σε μαλώνω
και να νιώθω ότι απλά το μόνο που θέλεις είναι να υπάρχεις στη ζωη μου
και να χαμογελώ γλυκά

Και να αισθάνομαι τόσο έντονα ότι θέλεις να με κάνεις
να πιστέψω στα θαύματα,
ότι θέλεις να με κάνεις να ζήσω το θαύμα,
και να μην τα παρατάς εύκολα

Και να φοβάμαι να παραδεχτώ πως όλα πρέπει να σταματήσουν εδώ
Και να μην θέλω να το παραδεχτώ, και να μην θέλω να στο πω
Και να θυμώνεις όταν στο λέω

Μα βαθιά μέσα μου να παρακαλάω να φύγεις, να σωθείς
Και ας πονέσω, και ας πονάω, και ας μείνεις ανάμνηση
Θα μου αρκεί που θα ζείς πάντα μέσα μου,
Είναι το μόνο δώρο που μπορώ να σου χαρίσω
Ότι θα είσαι για πάντα μέσα μου...
Όσο και αν πονάω...

Βγές στο μπαλκόνι να δείς...

2010-08-29T20:33:00.001+03:00

Γιατί στο εξής κάθε πανσέληνος
θα θυμίζει αυτή....
τη μία.... τη μοναδική....

Για το τίποτα μιας ευτυχίας...

2010-08-24T13:24:00.014+03:00

Ότι και αν γίνει....ευχαριστώ το Θεό που σε γνώρισα,
ευχαριστώ το θεό που υπάρχεις....

Για κοίτα λοιπόν πως τα φέρνει η ζωή τα πράγματα..

εκείνη ξέρει..
Απίστευτο, απροσδόκητο, περίεργο, μαγικό, τόσο μοναδικό

και συνάμα τόσο τρομακτικό.

Κι όμως στην ουσία ούτε μια φορά δεν τρόμαξα,

ούτε μία.
Αισθάνομαι τόσο σιγουριά και ασφάλεια στο πλάι σου..

τόσο πολύ.
Τι είπα; Στο πλάι σου; Μα τι λέω... Δεν κατάφερα ποτέ

να είμαι στο πλάι σου,

πάντα απέναντί σου...πάντα..

και αν κάποιες στιγμές μπορεί να βρισκόμουν
πλάι σου, δεν ήταν κατάλληλες οι συνθήκες..

φτάνει που ήμουν όμως..
έστω και έτσι..

Είναι όλα τόσο ανάμεικτα, τόσο μπερδεμένα στο μυαλό μου και ίσως
τόσο ξεκάθαρα στην ψυχή μου.

Έντονα, ανέκφραστα, καλά κλειδωμένα συναισθήματα…

Στιγμές.. τόσο έντονες, τόσο δυνατές

που καμιά φορά αναρωτιέμαι μήπως τις ζήσαμε τελικά

Τόσο τρυφερές, τόσο λεπτές, τόσο δυνατές..

Πολλές φορές θυμώνω

Θυμώνω με όλους και όλα..

Με τις συνθήκες, με τις καταστάσεις, με τη ζωή..

Μα πάνω απ΄όλα με΄μένα

Γεμίζω θυμό, πείσμα, φόβο, έρωτα, αγάπη..

Λαχταρώ, περιμένω, ονειρεύομαι..

Απογοητεύομαι, πονάω..

Και αναρωτιέμαι πόσο σε αδικεί να είσαι

θύμα-θύτης κακής συγκυρίας..

πόσο πολύ...

και την ίδια στιγμή σκέφτομαι να χαθώ,

να εξαφανιστώ

Κλαίω χωρίς σταματημό

Καμιά φορά χωρίς να ξέρω τον πραγματικό λόγο

Για όλα… για εκείνα που έχω περάσει ως τώρα,

για εκείνα που περνάω,

για αυτά που θα περάσω

μα ίσως περισσότερο απ΄όλα

για αυτά που φοβάμαι πως δεν θα ζήσω ποτέ.

Φοβάμαι τελικά μήπως βγει αληθινό το

"ότι δεν πρόλαβα να ζήσω ήταν όλη μου η ζωή"

Ορισμένες στιγμές με πλημμυρίζουν οι στιγμές μας,

Αυτές οι λίγες,, μα τόσο αληθινές, τόσο μαγικές..

Μπορεί για χάρη τους να στέκομαι όρθια ακόμα

Στιγμές που θα με δένουν μαζί σου για πάντα

Μία παραλίγο ευτυχία που δεν ζήσαμε ποτέ

Ότι και αν γίνει όμως θα είμαι για πάντα

δεμένη μαζί σου..ότι και αν γίνει..

Το μόνο που ήθελα ήταν να σου δώσω ότι καλύτερο

είχα μέσα μου απλά γιατί

δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο..

Οι συνθήκες όμως δεν το επέτρεψαν ποτέ..

Αναρωτιέμαι ποιος θα είναι ο επίλογος,

πως μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα..

Άλλες στιγμές θέλω σαν τρελή να μάθω

και άλλες όχι..φοβάμαι..

Δεν μπορώ και ίσως δεν θέλω να γράψω περισσότερα..

Άλλωστε που να βρω τα σωστά λόγια..

“Και αν δεν προσμένεις να με δεις και εγώ πως θα ξανάρθεις

Εσύ του πρώτου ονείρου μου γλυκύτατη πνοή

Αιώνια θα το τραγουδώ και εσύ δεν θα το μάθεις

Πως οι στιγμές που μου' δωσες αξίζουν μία ζωή..”

Σ΄ευχαριστώ..

Να σου πω ένα μυστικό; Λαχταρώ………..

2010-04-22T21:04:00.004+03:00

Μερικές φορές αυτά που επιθυμώ
και αυτά που δεν επιθυμώ...
κάνουν τόσες παραχωρήσεις
το ένα στο άλλο...
που στο τέλος..
σχεδόν μοιάζουν...

2008-12-24T12:36:00.002+02:00

Monika - Over the Hill

Why? Tell me why
You don't call me anymore
Don't you want me anymore?

Black, it' s all black
It' s the colour of my heart
It' the colour of my eyes

But, i'm here!
Yes, I' m here
Everybody seems to mean so much!
Everybody seems to think i' m fine!

Late, it 's too late
I am punishing myself
by admitting it 's too late

Laugh, you may laugh
You can laugh at me for days
You may spit me if you want

But, I' m here!
I' m still here
Everybody seems to mean so much!
Everybody seems to think i' m fine!

Look at me, there were more to see
There were more to be proud of...

Συγχωρέστε με….

2008-09-13T00:09:00.002+03:00

Δεν ξέρω γιατί...εδώ και μέρες...δεν μπορώ ούτε να γράψω,
ούτε να διαβάσω...δεν ξέρω γιατί....

Ελπίζω να επιστρέψω γρήγορα..

Μου λείπετε πολύ!!!

Αργοπεθαίνει...

2008-09-03T22:59:00.012+03:00

Αργοπεθαίνει..
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας
κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει..

Αργοπεθαίνει..
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία
στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν
τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο,
που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει..
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα
για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά
στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει..
Όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει..
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του
ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει..
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται
μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

-Ένα πραγματικό αριστούργημα του Pablo Neruda-

Του Σεπτέμβρη τα φεγγάρια είναι μελαγχοκικά...

2008-09-01T11:02:00.005+03:00

Σας αφιερώνω όλα τα παρακάτω στιχάκια που έχουν γραφτεί για
χάρη του φθινοπωρινού Σεπτέμβρη καθώς και το τραγούδι που
ακούμε...

..Έτσι με πρόδωσαν Σεπτέμβρη μήνα
εχθροί και φίλοι απ' την Αθήνα...

..Σεπτέμβρη μήνα μου βροχή φωνή μου
Νησί που σώπασες πικρό νερό
Όλα τελειώνουνε κάτω απ’ τον ήλιο
Όλα αρχίζουνε με τον καιρό..

..Σεπτέμβρη δρόμε μου νησί φωτιά μου
Όσα τελειώνουνε μες στον καιρό
Αίμα που έδωσα πέρα στην άμμο
Έρωτα έσβησες μες στον λυγμό..

..Κάθε Σεπτέμβρη θα γυρνάς απ' το χωριό σου
και μόνο απ' τα άσπρα μέρη κάτω απ' το μαγιό
θα αναγνωρίζω το κορμάκι το δικό σου
που τους χειμώνες το κοιτάζω μόνο εγώ..
Και τι έχει ο ήλιος που δεν έχω να σου δώσω
αυτός τη νύχτα κλείνει εγώ μένω ανοικτός
κι αν καταφέρω και τον πάγο σου τον λιώσω
κάθε Σεπτέμβρη θα γεμίζουν όλα φως..

..Η αγάπη θέλει μια αγκαλιά
λίγο κρασί κι ένα ζεστό κρεβάτι
κι αν θέλεις να θυμάσαι κάτι
θυμήσου του φθινοπώρου τα φιλιά..

..Φθινοπωριάζει στης Αθήνας την καρδιά,
κλαίει ένα τρένο και σου φέρνει ανατριχίλα
και στην Ομόνοια εμείς κάθε βραδιά
σαν σκουπιδιάρηδες μαζεύουμε τα φύλλα..

..Κι εσύ στα μάτια με κοιτάς και δε μιλάς
και με ζαλίζεις όπως οι μεγάλοι μύστες,
φθινοπωριάζει στης Αθήνας την καρδιά
και στην Ακρόπολη πεθαίνουν οι τουρίστες..

..Φθινοπωριάζει στης Αθήνας την καρδιά,
κίτρινα φύλλα πεθαμένα κι οι ελπίδες
και στη ζωή μας είναι μόνο αληθινά
τα χίλια ψέματα που λεν οι εφημερίδες..

..Φθινοπώριασε και τα φύλλα από τα δέντρα πάλι πέφτουνε
και τα δάκρυα απ΄τα μάτια μου που τρέχουνε
μοιάζουν μ΄άσπρα περιστέρια που πετάνε
που τα έχω στείλει εγώ εκεί να΄ρθουν
συντροφιά να σου κρατάνε..

..Φθινοπώριασε ο άνεμος σε πήρε, φθινοπώριασε
και απ την καρδία σου η αγάπη μου ξεθώριασε
σκοτείνιασε μπροστά μου ο ουρανός..
Κιτρινίσανε του έρωτα τα φύλλα, κιτρινίσανε
στο χώμα απλά να πέσω με αφήσανε
να πίνω απ τη βροχή σου ο τρελός..

..Οι αγάπες οι μεγάλες, φθινοπωρινές ψιχάλες
και ξερόφυλλα που φέρνει ο βοριάς,
οι αγάπες οι μεγάλες, φθινοπωρινές ψιχάλες
κι ένα χτύπημα της πόρτας της βαριάς..

..Θα 'ναι Σεπτέμβρης μήνας μπορεί κι Οκτώβρης
θα 'σαι στην πόλη εσύ κι εγώ στο νησί
και όποιος θυμάται πιο πολύ θα το βρεις
όταν θα παίρνεις το γράμμα μου το θαλασσί..

..Φθινόπωρο βαρύς ο χωρισμός
τα δεδομένα Θεέ μου πως ν' αλλάξω
δεν είσαι πια εδώ να μ' αγαπάς
με χάρτινα φτερά πώς να πετάξω..

..Φθινόπωρο γυναίκας
Και θα τρίξουνε τα φύλλα κάποια νύχτα ξαφνικά
Φθινόπωρο γυναίκας
Δίχως τύψεις οι ρυτίδες θα γελούν ειρωνικά
Κι εγώ θα σε ρωτάω, να μάθω θα ζητάω
Ακόμη αν με θες όπως με ήθελες κι εχθές
Φθινόπωρο γυναίκας
Και ο χρόνος θα βουλιάζει μ΄ ένα άχ όπως κι εγώ
Φθινόπωρο γυναίκας
Μες στην ψύχρα του καθρέφτη κολλημένη να ριγώ
Κι εσύ να με τρελαίνεις αφού δε θα με ζεσταίνεις
Μα πες μου αν με θες, όπως με ήθελες κι εχθές
Φθινόπωρο γυναίκας
Κι ένας άβαφτος Σεπτέμβρης θα μου φέρει πρωινό
Φθινόπωρο γυναίκας
Και κρατιέμαι απ΄ το φιλί σου τ΄ ακριβό και το φθηνό
Επάνω σου κολλάω και κάνω πως γελάω
Ν΄ ακούσω πως με θες όπως με ήθελες κι εχθές..

..Του Σεπτέμβρη τα φεγγάρια είναι μελαγχολικά
γιατί τους μιλώ τα βράδια για μια αγάπη μου παλιά
Του Σεπτέμβρη τα φεγγάρια
είναι μελαγχολικά και σε φέρνουν στα σκοτάδια
στα όνειρά μου τα τρελά…

..Απόψε η σκέψη μου δεν βρίσκει άκρη
Απόψε λύγισε η αντοχή
Πρώτο φθινόπωρο που με πεθαίνει
Πρώτο φθινόπωρο χωρίς βροχή..

΄Ενα κενό που μεγαλώνει......

2008-08-30T11:22:00.005+03:00

Πως μπορώ να μείνω μόνη στο σπίτι μας..
Τα σεντόνια έχουν το άρωμά σου..
Οι τοίχοι τα αποτυπώματά σου..
Οι καθρέφτες την μορφή σου..
Tο πάτωμα τις πατημασιές σου..

Πίνω καφέ από την κούπα σου μπας και έχει μείνει
ίχνος από την γεύση σου..
Κάθομαι στην μεριά σου στον καναπέ και νιώθω π
ως μ’έχεις αγκαλιά..
Ξαπλώνω στο κρεβάτι μας από την μεριά σου και
μυρίζω το άρωμά σου..
Περπατάω ξυπόλυτη για να νιώθω πιο κοντά σου…

Είπες θα περάσεις κάποια στιγμή να πάρεις τα πράγματά σου
Μα πως μπορείς να χωρίσεις όλα αυτά τα χρόνια σε δύο
ξεχωριστά κομμάτια..
Ήμασταν ένα δεν έλεγες;
Και τώρα τι; Θα έρθεις να τα χωρίσεις όλα στα δύο;

Και καλά τα πράγματα…
Τα όνειρά μας, τα συναισθήματά μας, τα σ΄αγαπώ μας,
Αυτά πως θα τα χωρίσεις;
Την ψυχή μου, πως θα την χωρίσεις;
Πως θα την κόψεις στα δυο;
Είναι ολόκληρη δική σου εδώ και χρόνια..

Να λοιπόν πόσο εύκολο ήταν..
Στο’λεγα πως φοβόμουν μην συμβεί..
Μα πάντα με καθησύχαζες λέγοντάς μου πως
θα είμαστε για πάντα ένα…
Πως το κακό δεν θα συνέβαινε ποτέ σε΄μας…
Να που έγινε…

Σου έγραψα ένα γράμμα…
Συναντηθήκαμε στην γνωστή σκοτεινή γωνιά της γειτονιάς μας
και στο έδωσα..
Πριν καν το διαβάσεις το έσκισες…

Ήταν τόσο δυνατός ο άνεμος που έφευγες και τα κομματάκια
από το χαρτί σε ακολουθούσαν σαν πεινασμένα σκυλιά..
Σαν ζητιάνοι που σε παρακαλούσαν για μία δεκάρα…
Σαν και εμένα που ήθελα να κυλιστώ στα πόδια σου και
να σε παρακαλέσω να μην φύγεις..

Ακόμα φυσάει πολύ και κρυώνω….
Γιατί έσβησες τα μάτια σου, μάτια μου;

Ξέρω, κανείς δεν είναι κανενός
Μα, μέσα μου, μου ανήκεις…
Γιατί σε διεκδίκησα χωρίς καμία παύση, χωρίς κανένα ελιγμό
Η πορεία μου μαζί σου ήταν μία σταθερή ευθεία, ούτε μια
στροφή δεν πήρα…εκεί ..πάντα εκεί…

Έχτισες ένα γκρεμό…
Ή θα πέσω…ή θα πετάξω όλα αυτά που είσαι εσύ…..
όλη την ζωή μου δηλαδή..

Κλαίω, θρηνώ και η φωνή μου σπάει σε χίλια κομμάτια…
μα κανένα δεν φτάνει ως εκεί…
Και όσο περνάει ο χρόνος φοβάμαι αγάπη μου μήπως
ο ουρανός σου ήταν πολύ μικρός και τα φτερά μου πολύ μεγάλα…

Πρίν το τέλος

2008-08-26T21:11:00.005+03:00

Κόπηκε το βλέμμα μου στα δύο

Τα δάκρυά μου ήταν πικρά…μπογιατισμένα…

Ξημέρωνε και σε παρακάλεσα να με πάρεις

μακριά από εδώ…

Μα, κάθε πρωί εδώ ξυπνώ ακόμα…

Και είτε θέλω είτε όχι τα χρόνια φεύγουν

Και εγώ θυμάμαι..και φοβάμαι..

Είπες γειά μα την πόρτα δεν την έκλεισες

Είναι ακόμα ανοιχτή…

Γιατί; Νοιάστηκες μήπως με πονέσεις πιο λίγο;

Μα τι λέω,,,,δεν έχει μέτρο ο πόνος…δεν έχει όρια..

Όταν πονάς, πονάς και το συναίσθημα αυτό σου ανήκει

Ολοκληρωτικά..είναι όλο δικό σου…

Να και κάτι που μου ανήκει τελικά..ίσως και το μοναδικό…

Ο πόνος μου,,,

Τόσα χρόνια βαρέθηκα να υφαίνω το ίδιο φόρεμα…

Τις προάλλες, δεν στο είπα μα σχεδόν το τελείωσα…

Μα από τον φόβο μου το ξήλωσα μέχρι την μέση..

Και ξεκίνησα πάλι από την αρχή…πάλι υφαίνω,,

Βλέπεις δεν ήσουν έτοιμος,,,

Ακόμα υφαίνω, μα πάλι φτάνω στο τέλος του φορέματος,

Σε λίγο καιρό θα είναι πάλι έτοιμο..

Μα αυτή την φορά δεν ξέρω αν έχω την δύναμη

να το ξαναξηλώσω

Μα κι αν το τελειώσω, δεν ξέρω αν θέλω πια

να το φορέσω..

Λές να το πετάξω…Δεν ξέρω...

Δεν ξέρω τι θα κάνω μα το τέλος έρχεται, φτάνει…

Κάποιοι είπαν να φύγω το τέλος πριν να δώ..

Μα εγώ είμαι εδώ..ακόμα εδώ…

Για να δούμε μάτια μου, ποιος τελικά θα αντέξει

και ποιος τον ρόλο του καλύτερα θα παίξει…

Δεν ξέρω ποιόν παλεύω να νικήσω...

2008-08-21T11:02:00.008+03:00

Θα κατεβάσω απ' το ταβάνι σου τ΄αστέρια κι όλο τον κόσμο σου
θ' αφήσω χτυπημένο, ξέρω στα λόγια μου ακονίζονται μαχαίρια νιώθω να σφίγγουν την ζωή μου κρύα χέρια
και με το θάρρος μου απ' τα γόνατα κομμένο.

Όμως απόψε πρέπει να τα καταφέρω δεν έχω δύναμη τα πόδια μου να πάρω μακάρι να 'τανε κάπως αλλιώς δεν ξέρω μακάρι να 'τανε και πάλι να σε θέλω και να σου πω: "σήκω μαζί μου θα σε πάρω"

Δεν ξέρω ποιόν παλεύω να νικήσω φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω την ζωή μου νοιώθω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω να μ' αγαπάνε δυο φορές για να γυρίσω σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου

Βγαίνω στο δρόμο και σκουπίζω
τα αίματά σου κι όσα σου είπα
δεν μπορώ να τα πιστέψω
"να μην ξεχάσεις να πιαστείς απ' τα όνειρά σου"
"να μην φοβάσαι η ζωή είναι μπροστά σου"
πόσες βλακείες είπα για να ξεμπερδέψω

Δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω...

(Στίχοι-Μουσική: Οδυσσέας Ιωάννου
Πρώτη εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης)

Αυτή είναι η ζωή μας..Το βάζο του γλυκού, δυο κούπες και ο καφές….

2008-08-20T15:20:00.014+03:00

Όταν οι υποθέσεις και τα θέματα της καθημερινότητάς σας γίνουν
τόσα πολλά που δεν επαρκεί ο χρόνος του 24αώρου για να τα
χαριστείτε, να θυμηθείτε το παρακάτω..

Ένας καθηγητής λοιπόν, κάθισε μπροστά στους φοιτητές του
της φιλοσοφικής σχολής έχοντας μπροστά του κάποια αντικείμενα.

Όταν η τάξη ησύχασε και όλοι οι φοιτητές ήταν έτοιμοι
να δουν και να ακούσουν, εκείνος χωρίς να πει τίποτα πήρε
ένα μεγάλο βάζο του γλυκού και άρχισε να το γεμίζει με
μπαλάκια του τένις.

Όταν πλέον δεν χωρούσε άλλα κοίταξε τους μαθητές του
και τους ρώτησε αν το βάζο γέμισε και εκείνοι απάντησαν
πως ¨ναι¨ το βάζο ήταν γεμάτο…

Τότε ο καθηγητής πήρε χαλίκια και άρχισε να τα ρίχνει
στο βάζο κουνώντας το και αυτά πήγαν και γέμισαν τα κενά
ανάμεσα στα μπαλάκια του τένις. Όταν πια δεν χωρούσαν άλλα
χαλίκια ρώτησε τους μαθητές του αν το βάζο είναι γεμάτο.

Εκείνοι τώρα με μεγαλύτερη σιγουριά από πριν
απάντησαν πως ¨ναι¨, είναι!!!!

Ο καθηγητής όμως δεν σταμάτησε εκεί, στην συνέχεια πήρε
άμμο και αφού την έριξε στο βάζο γέμισε όλα τα κενά ανάμεσα
στα χαλίκια και πάλι ρώτησε τους μαθητές του αν το βάζο είναι
γεμάτο.

Εκείνοι απάντησαν ομόφωνα πιο σίγουροι
από ποτέ με ένα δυνατό ¨ναι¨.

Τότε ο καθηγητές πήρε δύο κούπες καφέ
και τις έριξε μέσα στο βάζο την ίδια
στιγμή που όλοι οι μαθητές του τον
κοιτούσαν απορριμμένοι…

Τώρα, λέει ο καθηγητής θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αντιπροσωπεύει
την ζωή σας..

Τα μπαλάκια του τένις είναι τα πλέον ιερά και μεγάλα πράγματα στην ζωή σας
όπως η πατρίδα, η οικογένεια, οι γονείς σας, τα παιδιά σας, οι φίλοι σας..

Πράγματα που ακόμα και όλα τα άλλα να χαθούν αυτά είναι
ικανά να γεμίσουν την ζωή σας..

Τα χαλίκια αντιπροσωπεύουν πράγματα σημαντικά όπως η δουλειά
σας, το αυτοκίνητό σας, ένα σπίτι..

Η άμμος είναι όλα τα μικρότερης σημασίας πράγματα..

Αν λοιπόν γεμίσετε το βάζο πρώτα με άμμο δεν θα υπάρχει χώρος
για να βάλετε τα χαλίκια και τα μπαλάκια του τένις.

Το ίδιο ισχύει και για την ζωή σας.. Αν ξοδέψετε την ώρα σας
και την ενέργειά σας για μικρά πράγματα δεν θα έχετε χρόνο
και δύναμη για μεγαλύτερα και πιο σημαντικά πράγματα.

Ένας μαθητής τότε σήκωσε το χέρι και ρώτησε
τι αντιπροσωπεύει ο καφές..

Ο καθηγητής χαμογέλασε και είπε: ¨ο καφές είναι για να σας
δείξει πως όσο γεμάτη και αν είναι η ζωή σας πάντα θα υπάρχει
χώρος για ένα καφεδάκι με ένα πραγματικό φίλο¨…

Να είστε πάντα καλά και το βάζο της ζωής σας να είναι γεμάτο
από ¨μπαλάκια του τένις¨....

Σχεδόν 300 ονόματα για χάρη Της Θεοτόκου…

2008-08-13T21:00:00.004+03:00

“Κι όλο ζητώ, πάνω στο νήμα να σταθώ καρδιά μου
και ακροβατώ, από ένα θαύμα να πιαστώ Παναγιά μου…”

Στην Ορθοδοξία, τα επίθετα που έχουν αποδοθεί στην Παναγία,
ξεπερνούν τα 300.
Κανείς δεν μπορεί να πει ότι η λίστα των επιθέτων έχει
ολοκληρωθεί ή θα ολοκληρωθεί ποτέ, καθώς τόσο η αγάπη
όσο και η πίστη των ανθρώπων γεννά όλο και περισσότερα
νέα επίθετα στην Παναγία.

Διάβασα σε ένα άρθρο στον Ελεύθερο Τύπο πως τα επίθετα
εις το όνομα της Παναγίας χωρίζονται στις παρακάτω
κατηγορίες:

1. Από την παράσταση της Παναγίας στην εικόνα:
Τέτοια επίθετα είναι η Βρεφοκρατούσα, η Γλυκοφιλούσα,
η Γαλακτοτροφούσα, η Πλατυτέρα των Ουρανών, η Οδηγήτρια
και άλλα. Είναι ακόμη το επίθετο Δεξιοκρατούσα ή Δεξιά,
όταν κρατάει τον Χριστό στο δεξί της χέρι και όχι προς το
μέρος της καρδιάς της. Ακόμη, Μεγαλομάτα, όταν έχει μεγάλα
μάτια. Υπάρχουν και ονόματα που συνδυάζονται με μιαν ιερή
ιστορία. Λ.χ. το όνομα της Εικόνας «Αξιον Εστίν», που είναι
θησαυρισμένη στο Ναό του Πρωτάτου, στις Καρυές του Αγίου
Ορους, πήρε το όνομα από το θαύμα που επιτελέσθηκε από τον
Αρχάγγελο Γαβριήλ, μπροστά της, όταν βρισκόταν σε κελί του
Αγίου Ορους. Κατά την παράδοση, ο Αρχάγγελος έψαλε το γνωστό
ύμνο «Αξιον εστίν…» σε πλάκα και έγινε άφαντος. Επίσης, το
επίθετο Τριχερούσα το πήρε η εικόνα της Παναγίας από το ότι
υπάρχει σε αυτήν ένα τρίτο χέρι, που συμβολίζει το θαύμα που
συνέβη στον υμνητή και δογματίσαντα για την Παναγία, Αγιο
Ιωάννη τον Δαμασκηνό. Το δεξί χέρι τού το έκοψαν Μουσουλμάνοι
και θαυματουργικά αποκαταστάθηκε. Η Παναγία η Εσφαγμένη
ονομάστηκε έτσι γιατί κατά την παράδοση μοναχός θύμωσε μαζί
της και με μαχαίρι χτύπησε την εικόνα της Παναγίας στο πρόσωπο.
Τότε από την εικόνα άρχισε να τρέχει αίμα, ενώ ο μοναχός
τυφλώθηκε και έκανε ως τρελός. Ο μοναχός ζήτησε συγγνώμη και
συγχωρήθηκε, αλλά το χέρι που χτύπησε την Παναγία τιμωρήθηκε,
αφού έμεινε άλιωτο μετά το θάνατο του μοναχού. Υπάρχει ακόμη
η Παναγία η Πυροβοληθείσα, στη Μονή Βατοπεδίου, αφού την εικόνα
της τη χτύπησαν με όπλο Τούρκοι. «Σφαγμένη» είναι και η εικόνα
της Παναγίας της Πορταΐτισσας, της Μονής Ιβήρων, που ονομάστηκε
έτσι με το θαύμα που έκανε η Παναγία να φανερώσει τη θέλησή της
να παραμείνει στην είσοδο της Μονής ως θυρωρός, για να την
προστατεύει…

2. Από τον τόπο Της:
Ετσι υπάρχει η Παναγία η Αθηνιώτισσα, η Καστριώτισσα,
η Κάμπου, η Πυργιανή, η Εγκλειστριανή (από τη μονή του
Οσίου Νεοφύτου του Εγκλείστου), η Σπηλιανή,
η Μεγαλοσπηλαιώτισσα (του Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων),
η Τουρλιανή, η Θαλασσινή, η Καλαμού, η Καμινιώτισσα,
η Βλαχερνίτισσα, η Ολυμπιώτισσα, η Σουμελιώτισσα,
η Πλατανιώτισσα, η Καταπολιανή, η Χοζοβιώτισσα
από τη μονή Χοζεβά των Αγίων Τόπων), η Παμμακάριστος
από μονή της Κωνσταντινούπολης), η Αγία Σιών,
η Εικοσιφοίνισσα, η Ελωνα, η Τροοδίτισσα, η Κυκκώτισσα,
η Μαλεβή (από το όρος Πάρνων, που λέγεται και Μαλεβός).

3. Από την τεχνοτροπία του ναού Της:
Τέτοια επίθετα είναι η Θολοσκέπαστη, η Μολυβδοσκέπαστη,
η Πελεκητή, η Κρεμαστή, η Μαρμαριώτισσα.

4. Από το όνομα του κτήτορα του ναού ή της μονής Της:
Τέτοια επίθετα είναι Παναγία η Παχειά, η Γλυκειά (από
το επίθετο γλυκύς), η Περλιγκού, η Λυκοδήμου, η Κοροβιλιά.

5. Από το μήνα που εορτάζεται η Παναγία:
Σοτομπριανή, Βρεχούσα, Αυγουστιανή και Δεκαπεντούσα,
Τριτιανή, Μεσοσπορίτισσα, Βροντού, Ακαθή
από τον Ακάθιστο Υμνο).

6. Από τα θαύματα της Παναγίας:
Γοργοϋπήκοος, Ελεούσα, Ελεήστρα, Γιάτρισσα, Θεραπεία,
Γαιματούσα (σταματά την αιμορραγία), Υγεία, Υπακοή,
Ψυχοσώστρα, Παραμυθία, Παρηγορήτρα, Παυσολύπη,
Φανερωμένη, Μυροβλύτισσα.

7. Εγκωμιαστικά από την έξαρση της αγάπης των πιστών:
Συνήθως χρησιμοποιείται επίθετο με πρώτο συνθετικό το
χρυσό: Χρυσοκελλαριά, Χρυσοσπηλιώτισσα, Χρυσοπηγή,
Χρυσογαλούσα, Χρυσοποδαρίτισσα, Χρυσοχεριά… Υπάρχουν
όμως και άλλα, όπως Αγγελόκτιστη, Αερινή, Αναφωνήτρα,
Επίσκεψις, Παντάνασσα, Τρανή, Χιλιαρμενίτισσα.

8. Αυτά που Της έδωσαν οι υμνογράφοι της Εκκλησίας:
Κυρίως προέρχονται από τον Ακάθιστο Υμνο: Αμόλυντος,
Υψηλοτέρα, Καθέδρα, Κλίμαξ, Σκέπη, Πόλη, Παράκλησις,
Επίσκεψις, Καταφυγή, Κεχαριτωμένη, Χώρα του Αχώρητου,
Ορος Αλατόμητον.

Εύχομαι λοιπόν με όποιο επίθετο, η Παναγιά να είναι
πάντα μαζί μας. Επίσης ολόψυχα εύχομαι χρόνια πολλά
με υγεία σε όσους γιορτάζουν το 15αύγουστο.

Κλείνοντας, θα σας αποχαιρετήσω όπως με αποχαιρέτησε
σήμερα στο τηλέφωνο η λατρεμένη μου γιαγιά Ερωφίλη από
την Μυτιλήνη, λέγοντάς μου ‘καλή Παναγιά να'χουμε’..!!!

SOS

2008-08-10T15:09:00.002+03:00

TO ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΤΕ ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ
Η ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ. ΕΙΝΑΙ 3 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΧΑΘΕΙ.
ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΑΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΉΣΕΙ
ΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ 1056.

ΜΑΚΑΡΙ ΟΛΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ....

Ἡ σονάτα τοῦ σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος

2008-08-06T11:42:00.010+03:00

Ἀνοιξιάτικο βράδυ. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιοῦ.
Μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στὰ μαῦρα μιλάει
σ᾿ ἕναν νέο. Δὲν ἔχουν ἀνάψει φῶς.
Ἀπ᾿ τὰ δυὸ παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο.
Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα ἔχει ἐκδώσει
δυό-τρεῖς ἐνδιαφέρουσες ποιητικὲς συλλογὲς θρησκευτικῆς
πνοῆς. Λοιπόν, ἡ Γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα μιλάει στὸν νέο.

Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι,
- δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου.Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει
πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια
τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου
λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ
τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ
πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο
τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς
ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ
δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς
φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς
θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ
θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν
ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο
τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου,
τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου
ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν
φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά
μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν
ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς
στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Φορές-φορές, τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει, ἔχω τὴν αἴσθηση πὼς ἔξω
ἀπ᾿ τὰ παράθυρα περνάει ὁ ἀρκουδιάρης μὲ τὴν γριὰ βαριά του
ἀρκούδα μὲ τὸ μαλλί της ὅλο ἀγκάθια καὶ τριβόλια σηκώνοντας
σκόνη στὸ συνοικιακὸ δρόμο ἕνα ἐρημικὸ σύννεφο σκόνη ποὺ
θυμιάζει τὸ σούρουπο καὶ τὰ παιδιὰ ἔχουν γυρίσει σπίτια τους
γιὰ τὸ δεῖπνο καὶ δὲν τ᾿ ἀφήνουν πιὰ νὰ βγοῦν ἔξω μ᾿ ὅλο ποὺ πίσω
ἀπ᾿ τοὺς τοίχους μαντεύουν τὸ περπάτημα τῆς γριᾶς ἀρκούδας -κ᾿
ἡ ἀρκούδα κουρασμένη πορεύεται μὲς στὴ σοφία τῆς μοναξιᾶς της,
μὴν ξέροντας γιὰ ποῦ καὶ γιατί -ἔχει βαρύνει, δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ
χορεύει στὰ πισινά της πόδια δὲν μπορεῖ νὰ φοράει τὴ δαντελένια
σκουφίτσα της νὰ διασκεδάζει τὰ παιδιά, τοὺς ἀργόσχολους τοὺς
ἀπαιτητικοὺς καὶ τὸ μόνο ποὺ θέλει εἶναι νὰ πλαγιάσει στὸ χῶμα
ἀφήνοντας νὰ τὴν πατᾶνε στὴν κοιλιά, παίζοντας ἔτσι τὸ τελευταῖο
παιχνίδι της, δείχνοντας τὴν τρομερή της δύναμη γιὰ παραίτηση,
τὴν ἀνυπακοή της στὰ συμφέροντα τῶν ἄλλων, στοὺς κρίκους τῶν
χειλιῶν της, στὴν ἀνάγκη τῶν δοντιῶν της, τὴν ἀνυπακοή της στὸν
πόνο καὶ στὴ ζωὴ μὲ τὴ σίγουρη συμμαχία τοῦ θανάτου -ἔστω κ᾿ ἑνὸς
ἀργοῦ θανάτου- τὴν τελική της ἀνυπακοὴ στὸ θάνατο μὲ τὴ συνέχεια
καὶ τὴ γνώση τῆς ζωῆς ποὺ ἀνηφοράει μὲ γνώση καὶ μὲ πράξη πάνω
ἀπ᾿ τὴ σκλαβιά της.

Μὰ ποιὸς μπορεῖ νὰ παίξει ὡς τὸ τέλος αὐτὸ τὸ παιχνίδι;
Κ᾿ ἡ ἀρκούδα σηκώνεται πάλι καὶ πορεύεται ὑπακούοντας στὸ λουρί της,
στοὺς κρίκους της, στὰ δόντια της, χαμογελώντας μὲ τὰ σκισμένα
χείλια της στὶς πενταροδεκάρες ποὺ τὶς ρίχνουνε τὰ ὡραῖα καὶ
ἀνυποψίαστα παιδιὰ ὡραῖα ἀκριβῶς γιατί εἶναι ἀνυποψίαστα καὶ
λέγοντας εὐχαριστῶ. Γιατί οἱ ἀρκοῦδες ποὺ γεράσανε τὸ μόνο ποὺ
ἔμαθαν νὰ λένε εἶναι: εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Συχνὰ πετάγομαι στὸ φαρμακεῖο ἀπέναντι γιὰ καμιὰν ἀσπιρίνη ἄλλοτε
πάλι βαριέμαι καὶ μένω μὲ τὸν πονοκέφαλό μου ν᾿ ἀκούω μὲς στοὺς
τοίχους τὸν κούφιο θόρυβο ποὺ κάνουν οἱ σωλῆνες τοῦ νεροῦ, ἢ ψήνω
ἕναν καφέ, καί, πάντα ἀφηρημένη, ξεχνιέμαι κ᾿ ἑτοιμάζω δυὸ - ποιὸς
νὰ τὸν πιεῖ τὸν ἄλλον;- ἀστεῖο ἀλήθεια, τὸν ἀφήνω στὸ περβάζι νὰ
κρυώνει ἢ κάποτε πίνω καὶ τὸν δεύτερο, κοιτάζοντας ἀπ᾿ τὸ παράθυρο
τὸν πράσινο γλόμπο τοῦ φαρμακείου σὰν τὸ πράσινο φῶς ἑνὸς ἀθόρυβου
τραίνου ποὺ ἔρχεται νὰ μὲ πάρει μὲ τὰ μαντίλια μου, τὰ σταβοπατημένα
μου παπούτσια, τὴ μαύρη τσάντα μου, τὰ ποιήματά μου, χωρὶς καθόλου
βαλίτσες - τί νὰ τὶς κάνεις; - Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Ὄχι, δὲ θἄρθω. Καληνύχτα. Ἐγὼ θὰ βγῶ
σὲ λίγο. Εὐχαριστῶ. Γιατί ἐπιτέλους, πρέπει νὰ βγῶ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ
τσακισμένο σπίτι. Πρέπει νὰ δῶ λιγάκι πολιτεία, -ὄχι, ὄχι τὸ
φεγγάρι - τὴν πολιτεία μὲ τὰ ροζιασμένα χέρια της, τὴν πολιτεία
τοῦ μεροκάματου, τὴν πολιτεία ποὺ ὁρκίζεται στὸ ψωμὶ καὶ στὴ γροθιά
της τὴν πολιτεία ποὺ ὅλους μας ἀντέχει στὴν ράχη της μὲ τὶς
μικρότητές μας, τὶς κακίες, τὶς ἔχτρες μας, μὲ τὶς φιλοδοξίες,
τὴν ἄγνοιά μας καὶ τὰ γερατειά μας,-ν᾿ ἀκούσω τὰ μεγάλα βήματα τῆς
πολιτείας, νὰ μὴν ἀκούω πιὰ τὰ βήματά σου μήτε τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ,
μήτε καὶ τὰ δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

Τὸ δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πὼς κάποιο σύννεφο θἄκρυβε
τὸ φεγγάρι. Μονομιᾶς, σὰν κάποιο χέρι νὰ δυνάμωσε τὸ ραδιόφωνο
τοῦ γειτονικοῦ μπάρ, ἀκούστηκε μία πολὺ γνώστη μουσικὴ φράση.
Καὶ τότε κατάλαβα πὼς ὅλη τούτη τὴ σκηνὴ τὴ συνόδευε χαμηλόφωνα
ἡ «Σονάτα τοῦ Σεληνόφωτος», μόνο τὸ πρῶτο μέρος. Ὁ νέος θὰ
κατηφορίζει τώρα μ᾿ ἕνα εἰρωνικὸ κ᾿ ἴσως συμπονετικὸ χαμόγελο
στὰ καλογραμμένα χείλη του καὶ μ᾿ ἕνα συναίσθημα ἀπελευθέρωσης.
Ὅταν θὰ φτάσει ἀκριβῶς στὸν Ἅη-Νικόλα, πρὶν κατεβεῖ τὴ μαρμαρίνη
σκάλα, θὰ γελάσει, -ἕνα γέλιο δυνατό, ἀσυγκράτητο. Τὸ γέλιο του
δὲ θ᾿ ἀκουστεῖ καθόλου ἀνάρμοστα κάτω ἀπ᾿ τὸ φεγγάρι. Ἴσως τὸ μόνο
ἀνάρμοστο νἆναι τὸ ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ἀνάρμοστο. Σὲ λίγο, ὁ Νέος
θὰ σωπάσει, θὰ σοβαρευτεῖ καὶ θὰ πεῖ «Ἡ παρακμὴ μιᾶς ἐποχῆς». Ἔτσι,
ὁλότελα ἥσυχος πιά, θὰ ξεκουμπώσει πάλι τὸ πουκάμισό του καὶ θὰ
τραβήξει τὸ δρόμο του. Ὅσο γιὰ τὴ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα, δὲν ξέρω
ἂν βγῆκε τελικὰ ἀπ᾿ τὸ σπίτι. Τὸ φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Καὶ στὶς
γωνιὲς τοῦ δωματίου οἱ σκιὲς σφίγγονται ἀπὸ μίαν ἀβάσταχτη μετάνοια,
σχεδὸν ὀργή, ὄχι τόσο γιὰ τὴ ζωὴ ὅσο γιὰ τὴν ἄχρηστη ἐξομολόγηση.
Ἀκοῦτε; τὸ ραδιόφωνο συνεχίζει.

Όλοι έχουμε φτερά αρκεί να θελήσουμε να πετάξουμε...

2008-07-27T23:02:00.004+03:00

Στον καθένα από εμάς, μέσα του υπάρχει κάτι
που λέγεται δύναμη ψυχής,,όλοι μας το
έχουμε αρκεί να πιστέψουμε στον εαυτό μας,
να βρούμε τα φτερά μας και να πετάξουμε,
να βλέπουμε τον κόσμο, την κοινωνία μας
από πιο ψηλά.. Δεν μπορείτε να φανταστείτε
πόσο μικρά και αστεία θα μας φαίνονται όλα..
Όλα αυτά που τώρα μας φαίνονται βουνό.
Διάλεξε τι ρόλο θέλεις να έχεις και μετέτρεψε
την ζωή σου σε ένα πανέμορφο ταξίδι
με άγνωστο προορισμό...

Ξέρω, το ταξίδι είναι δύσκολο, απέραντο,
μερικές στιγμές αδύνατο.
Κι όμως αυτό δεν θα μας εμποδίσει από το να
το αποπειραθούμε..

Από την πρώτη μέρα της γέννησης μας, μας δίνεται το
μεγαλύτερο δώρο. ....Η ΖΩΗ....
Μας ανοίγεται η πόρτα για να βγούμε έξω στον κόσμο
και να ζήσουμε.

Πολλές φορές το δώρο αυτό το υποτιμούμε και το
κακομεταχειριζόμαστε μα πάντα θα είναι το πιο
αληθινό και ανεκτίμητο απόκτημα.

Ο Θορώ είχε αναφέρει πως “Οι περισσότεροι από μας
θα σεβαστούμε τόσο λίγο τη ζωή, που θα φθάσουμε
στο σημείο του θανάτου χωρίς να έχουμε ζήσει καθόλου”.

Ενίσχυσε τον εαυτό σου και κάνε ένα νέο ξεκίνημα..
Μάθε ν’αγαπάς, ν’ακούς, να αισθάνεσαι με πάθος
και να το εκφράζεις χωρίς ντροπή.
Μάθε να γελάς, να βλέπεις, να νοιάζεσαι,
να μοιράζεσαι, να βοηθάς.
Μάθε να παίρνεις ολόκληρη την ευθύνη των πράξεών σου,
Μάθε να μετατρέπεις την κάθε μέρα σε μια καινούργια
περιπέτεια. Μάθε να παίρνεις και να χαίρεσαι ότι
απλόχερα σου χαρίζεται….

Έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στην χαρά και την απελπισία.
Ας επιλέξουμε την χαρά,,,ας δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό
μας και στους γύρω μας της χαράς, του γέλιου, της ζωντάνιας…

Στεναχωριέμαι γιατί ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων που
γνωρίζω είναι τρομαγμένοι για να ζήσουν στο παρόν και
ολοκληρωτικά ισοπεδωμένοι από το παρελθόν…εξαιρετικά
κυνικοί για να εμπιστεύονται και υπερβολικά καχύποπτοι
για να αγαπούν. Δεν φταίνε εκείνοι ,,το ξέρω,,, δεν είναι
και τόσο εύκολα, τόσο δίκαια, όλα εκεί έξω,,,εμείς όμως
μόνοι μας πρέπει να προσπαθήσουμε το καλύτερο για τον
εαυτό μας. Εμείς…

Ένα να θυμόμαστε κάθε μέρα ,,, ο καιρός περνάει και κανείς
από μας δεν θα βγει ζωντανός από αυτό τον κόσμο.

Πολλά μπορούν να συμβούν εκεί έξω. Πιθανότατα να βρούμε
γονείς, φίλους, εραστές που θα προσπαθήσουν να μας
περιορίσουν και να μας παραμορφώσουν για χάρη της
ευκολίας και της άνεσής τους, και συνήθως στο όνομα της αγάπης.

Θ’ανακαλύψουμε ότι η κοινωνία μας πιέζει να υποταχθούμε
στις ανάγκες της και προσπαθεί να μας συνθλίψει στα στενά της
πλαίσια. Θ’ αντιληφθούμε ότι η εκπαίδευση μας γεμίζει πολύ
συχνά με άχρηστες γνώσεις, διδάσκοντας μας τι να μάθουμε,
αντί να μα διδάσκει πώς να χρησιμοποιούμε αυτό που μαθαίνουμε.
Με αυτά και με ακόμη περισσότερα λοιπόν δεν είναι και τόσο
παράξενο που προβάλλουμε την αδυναμία να είμαστε ο εαυτός μας,
να είμαστε αυτό που πραγματικά θέλουμε, γιατί αυτοί εκεί έξω
δεν θα μας το επιτρέψουν.

Η κόλαση λοιπόν…είναι οι άλλοι…

Επειδή όμως είναι τόσο δύσκολο να αλλάξουμε όλους εκείνους
τους.. “παράξενους” εκεί έξω,, η λύση είναι μία…
Αρχίζουμε με τον εαυτό μας..Απο πότε; Από τώρα..
Εγκαταλείπουμε το παρελθόν και αγκαλιάζουμε το τώρα..

Αγάπα τον εαυτό σου για αυτό που είσαι…
Αγάπα τον εαυτό σου για αυτό που κάνεις…
Αγάπα τον εαυτό σου για να μπορείς να διεκδικήσεις
και την αγάπη των άλλων….

Ζω ένα θαύμα...

2008-07-20T12:21:00.003+03:00

Σήμερα ξύπνησα το πρωί και σκέφτηκα πως ζω ένα θαύμα...
Όχι, μην πάει ο νους σας πως θα σας διηγηθώ καμία ιστορία
με σημεία και τέρατα..

Ζω ένα θαύμα, γιατί άνοιξα το πρωί τα παράθυρα και είδα τον
ήλιο και το σπίτι πλημμύρισε φως (όλοι μας το θεωρούμε δεδομένο
όταν πάμε για ύπνο το βράδυ πως το πρωί ο ήλιος θα είναι εκεί
έξω και θα μας περιμένει,,μα μερικές φορές δεν είμαστε εμείς
εκεί για να τον δούμε)

Ζω ένα θαύμα, γιατί ξύπνησα στο μικρό μου σπιτάκι...(μικρό,
μικρό άλλοι κοιμούνται σε χαρτόκουτα στα πεζοδρόμια)...

Ζω ένα θαύμα, γιατί ξύπνησα στην αγκαλιά του ανθρώπου που
αγαπώ και είμαι ερωτευμένη μαζί του...(άλλοι αγαπούν και είναι
ερωτευμένοι με ανθρώπους μα για κάποιους λόγους ζουν χωριστά)

Ζω ένα θαύμα, γιατί το ψυγείο μου έχει φαγητά για να φάω όταν
πεινάσω (άλλοι ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε)..

Ζω ένα θαύμα, γιατί μπορώ να αποφασίσω να κάνω ότι θέλω σήμερα.
Να μείνω σπίτι, να πάω μία βόλτα, να πάω μία εκδρομούλα (άλλοι
έχουν χιλιάδες εμπόδια και δεν μπορούν να κάνουν ούτε αυτό).

Ζω ένα θαύμα, γιατί είναι καλά οι άνθρωποι που αγαπώ,
η οικογένειά μου και είναι όλοι υγιείς..
Πόσοι άνθρωποι είναι μέσα στα νοσοκομεία)..

Ας μάθουμε να είμαστε ευχαριστημένοι με ότι μας προσφέρεται...
Να ζητάμε να προσπαθούμε για να είμαστε και όχι για να έχουμε.
Να μην τα θεωρούμε όλα δεδομένα...
Όλα γίνονται και όλα δεν γίνονται.
Τα πάντα ανατρέπονται μέσα σε δευτερόλεπτα...

Δες την ζωή όσο πιο θετικά μπορείς, άρπαξε την και πέρνα καλά...
Δώσε αγάπη στους συνανθρώπους σου, μοιράσου πράγματα και
συναισθήματα. Ξεκίνα και κάνε εσύ την διαφορά σε μία κοινωνία
που όλοι ξέρουμε πως δεν είναι και τόσο .... Αγία ....

Τα παιδιά σου,δεν είναι παιδιά σου..

2008-07-19T19:55:00.004+03:00

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
Αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις
ψυχές τους Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο
του το χτες..

(Καλίλ Γκιμπράν – Ο προφήτης)

Υπάρχει Θεός...

2008-07-18T19:19:00.003+03:00

Αυτή είναι μια από τις καλύτερες εξηγήσεις του γιατί ο Θεός
επιτρέπει τον πόνο και τη δυστυχία που βλέπουμε στον κόσμο.

Μια φορά πήγε ένας τύπος στο κουρείο για το καθιερωμένο
κούρεμα και ξύρισμα.

Καθώς ο κουρέας άρχισε να δουλεύει, άρχισε μια καλή συζήτηση.
Μίλησαν για τόσα πολλά πράγματα και πάρα πολλά θέματα...
Όταν τελικά άγγιξαν το θέμα της θρησκείας και του θεού,
ο κουρέας αναφώνησε:

'Δε πιστεύω ότι ο Θεός υπάρχει.'

'Γιατί το λες αυτό;' ρώτησε ο πελάτης.
Και ο κουρέας είπε: 'Λοιπόν, απλά βγες έξω στο δρόμο
για να καταλάβεις γιατί ο Θεός δεν υπάρχει. Πες μου γιατί
αν ο Θεός υπάρχει, υπάρχουν τόσοι διεστραμμένοι;
Γιατί τόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά;
Αν ο Θεός υπήρχε, δε θα υπήρχε ούτε δυστυχία ούτε πόνος.
Δε μπορώ να φανταστώ ένα Θεό που αγαπάει και συμπονεί
να επιτρέπει όλα αυτά που γίνονται.'

Ο πελάτης το σκέφτηκε για μια στιγμή, αλλά δεν απάντησε
γιατί δεν ήθελε να χαλάσει τη συζήτηση.
Ο κουρέας τελικά τελείωσε τη δουλειά του και ο πελάτης έφυγε.

Όμως μόλις έφυγε από το κουρείο, είδε ένα άντρα στο δρόμο
με μακρυά κατσαρά βρώμικα μαλλιά και γένια.
Φαινόταν πολύ βρώμικος και απεριποίητος. Εκείνη τη στιγμή
ο πελάτης γύρισε πίσω και ξαναμπήκε στο κουρείο.
Τότε είπε στον κουρέα:'Ξέρεις τι; Οι κουρείς δεν υπάρχουν!'
'Πως μπορείς να το λες αυτό;' ρώτησε ο έκπληκτος κουρέας.
'Είμαι εδώ και είμαι κουρέας! Μόλις σε κούρεψα, τι είναι
αυτά που λες;'
'Όχι!' απάντησε ο πελάτης και εξήγησε: 'Οι κουρείς δεν
υπάρχουν γιατί αν υπήρχαν, δε θα υπήρχαν αχτένιστοι
άνθρωποι και με μακρυά βρώμικα μαλλιά,όπως ο τύπος απ' έξω.'

'Μα... οι κουρείς ΌΝΤΩΣ υπάρχουν! Αυτό συμβαίνει όταν οι
άνθρωποι δεν έρχονται σε μένα.'
'Ακριβώς!' απάντησε ο πελάτης. 'Αυτό είναι το θέμα!
Ο Θεός, επίσης ΥΠΆΡΧΕΙ!
Και αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν σε αυτόν
και δεν αναζητούν σε αυτόν βοήθεια!
Γι' αυτό υπάρχει τόσος πόνος και δυστυχία στον κόσμο.'

ΥΓ. Ευχαριστώ Βασίλη..

Άλλο δράμα δε θα ζήσω, φτάνει αυτό το τωρινό...

2008-07-17T17:41:00.018+03:00

Άλλο δράμα δε θα ζήσω, φτάνει αυτό το
τωρινό Μόνη μου θα διασχίσω πάλι τον
ωκεανό Κι άμα τύχει και λυγίσω,
Θεέ μου ‘σχώρα με κι άμα πιω κι άμα
μεθύσω, παρηγόρα με

Άλλο δε θα φάω τραύμα, άλλη τέτοια
ανταμοιβή Μόνη μου θα δω το θαύμα,
μόνη μου και τον ραβή Κι αν στον
έρωτα κυλίσω, Θε μου ‘σχώρα με
κι άμα πιω κι άμα μεθύσω παρηγόρα με

Άλλο κλάμα δε θα ρίξω, φτάνει αυτό
το αποψινό το κενό θα διαρρήξω, πάω
να πιάσω ουρανό κι αν με δεις να
φτάνω πάνω, Θε μου ‘σχώρα με
Κι άμα πέσω να πεθάνω, παρηγόρα με

(Στίχοι/Mουσική: Σταμάτης Κραουνάκης)

Παραιτούμαι, απ' τη ζωή σου παραιτούμαι απ' όσα ζήσαμε και ζούμε παραιτούμαι χωρίς απαίτηση για ό,τι δικαιούμαι

2008-07-17T15:20:00.011+03:00

Και ξαφνικά μεγαλώνει το σπίτι, μεγαλώνουν τα δωμάτια, μεγαλώνουν
οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, τις οικογένειες, τα ζευγάρια..

Και νιώθεις πως η αγάπη που ένιωθες και πάλευες γι’αυτήν τόσα
χρόνια, προέκυψε απάτη…
Και αισθάνεσαι πως ο απέναντί σου έχει δύο πρόσωπα.. το ένα δυο
πόντους από εσένα μα το άλλο πάντα κρυφό και σκοτεινό..

Και θυμάσαι πως τόσες φορές είπες ‘κάνω πίσω και σου δίνω μία
ακόμη ευκαιρία. Και πάντα γινόταν κάτι άλλο, κάτι καινούργιο.
Τελικά πόσες ευκαιρίες αξίζει ένας άνθρωπος;;;

Τελικά δεν φταίνε οι άλλοι για την κακοτυχία μας, την μιζέρια μας,
την άσχημη ζωή μας.. Μόνο εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι για την
ζωή που ζούμε, για τις επιλογές μας.
‘Ότι άλλο λέμε, κατά βάθος, είναι δικαιολογία..

Δεν υπάρχουν στιγμές στην ζωή σου που νιώθεις ότι σε λίγο θα
ξεσπάσει η καταιγίδα….;

Δεν υπάρχουν στιγμές στην ζωή σου που νιώθεις τόσο μόνος μέσα
στην ερημιά μιας οικογένειας; μιας σχέσης;

Δεν υπάρχουν στιγμές στην ζωή σου που ρωτάς τον άλλο χωρίς
να του μιλάς «πόσο σ’ αγαπώ, ποτέ δεν ένοιωσες, γιατί;»

Δεν υπάρχουν στιγμές στην ζωή σου που θες να βγεις στο μπαλκόνι
του σπιτιού σου και να φωνάξεις,, έλεος δεν είμαι τόσο ηλίθιος
όσο θέλετε όλοι οι υπόλοιποι να είμαι..

Δεν υπάρχουν στιγμές στην ζωή σου που θέλεις να τους
διαολοστείλεις όλους μα όλους και να τα παρατήσεις όλα και να
χαθείς, να πας όσο πιο μακριά μπορείς;

Μετά από όλα αυτά τα συναισθήματα φτάνεις σε ένα σημείο που
το μόνο που αισθάνεσαι είναι απόγνωση….και η απόγνωση σιγά
σιγά γίνεται φυγή..

Την ίδια στιγμή λες, μήπως να δώσω μία ακόμη ευκαιρία;
Ενώ έχεις χάσει τον αριθμό.
Δεν θυμάσαι άν είναι η δεύτερη, η τρίτη, η τέταρτη…

Δεν ξέρεις καν αν έχεις το κουράγιο να πάρεις την μεγάλη
απόφαση και να φύγεις, Δεν ξέρεις αν μπορείς να τολμήσεις
να κάνεις κάτι τέτοιο,,, δεν σε έχει συνηθίσει ο εαυτός σου
σε τέτοια μονοπάτια..

Τελευταία στιγμή σου περνάει από το μυαλό σου πως μήπως αυτή
την φορά τελικά αλλάξουν θετικά τα πράγματα…
Μην γελιέσαι…Αν δεν αλλάξουν με την πρώτη φορά τα κακώς
κείμενα,μην περιμένεις να αλλάξουν ποτέ και όσο περνάει ο καιρός,
τόσο περισσότερο στενεύουν τα περιθώρια.. Μα μην ξεχνάς πως ποτέ
δεν είναι αργά για τίποτα..

Όταν δεν βρίσκεις τον λόγο να μείνεις κάπου, φύγε
Όταν κουραστείς να δίνεις και δεν μπορείς άλλο να μείνεις, φύγε
Όταν νιώσεις πως ο χρόνος κυλά εναντίον σου, φύγε
Όταν νιώσεις πως αδικείσαι και υποβαθμίζεσαι, φύγε

…”Φεύγω φεύγω δε συζητάω , ο καλύτερος γιατρός ειν’ ο καιρός
Φεύγω φεύγω σε προσπερνάω , «κάθε εμπόδιο για καλό»
….Κι έτσι λοιπόν θα φεύγω συνέχεια χωρίς να έχω επιστροφή
Κάθε σταθμός ένας ανεφοδιασμός και δώστου πάλι απ’ την αρχή”.

Λίγο πριν φύγω οριστικά απ’την ζωή σου, στο αφιερώνω :

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη

Παραιτούμαι, δεν αντέχω άλλο για τα πάντα να σε συγχωρώ
και μπορώ με δράκους να τα βάλω όμως με το ψέμα δεν μπορώ

Και να το παλέψω τι θ' αλλάξει άλλη μια φορά θα πληγωθώ
κράτα τη ζωή που σου 'χω φτιάξει κι άσε με να φύγω να σωθώ

Παραιτούμαι, απ' τη ζωή σου παραιτούμαι απ' όσα ζήσαμε και
ζούμε παραιτούμαι χωρίς απαίτηση για ό,τι δικαιούμαι

Παραιτούμαι, απ' τη ζωή σου παραιτούμαι απ' την ελπίδα να
τα βρούμε παραιτούμαι και τίποτα άλλο πια δεν έχουμε να πούμε
Παραιτούμαι.....

Για ποια σχέση θες να προσπαθήσω τσάμπα και χωρίς προοπτική
με τι όπλα πια να πολεμήσω όταν η αγάπη δεν αρκεί

Παραιτούμαι, απ' τη ζωή σου παραιτούμαι απ' όσα ζήσαμε και
ζούμε παραιτούμαι χωρίς απαίτηση για ό,τι δικαιούμαι

Παραιτούμαι, απ' τη ζωή σου παραιτούμαι απ' την ελπίδα να
τα βρούμε παραιτούμαι και τίποτα άλλο πια δεν έχουμε να
πούμε Παραιτούμαι.....

Φεύγα………Όσες φυλακές κι αν έχουν χτίσει για να σε κλείσουν
μέσα, εσύ βρες την δύναμη, άνοιξε τα φτερά σου και δραπέτευσε...

Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ μες στη ζωή πορεύτηκα.

2008-07-16T13:13:00.002+03:00

Δεν θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια, σαν να’ταν όλα ψέματα στάχτες και αποκαΐδια.. Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει αέρας, να έχω το νου μου αδειανό να έχω και πρίμο τον καιρό…

Πώς νιώθω έτσι,, πώς ζω έτσι.. Πού είναι εκείνες οι εποχές που βλέπω στα παλιά ελληνικά έργα…Κόσμος που ζει με ξεκλείδωτες πόρτες και ανοιχτά παράθυρα,, Γειτονιές με χαρακτήρα, πραγματικές γειτονιές με αληθινούς γείτονες.

Σιχάθηκα να ζω κλειδαμπαρωμένη στο ίδιο μου το σπίτι, φοβισμένη..
Σιχάθηκα να ζω στην εποχή της ύλης, της τεχνολογίας, της εξέλιξης….
Εξέλιξης;;;;;;;
Εμείς δεν ξέρουμε από πού ήρθαμε, ποιοι είμαστε πραγματικά, τι θέλουμε πραγματικά να κάνουμε, και τελικά τι κάνουμε.

Ζούμε στην άθλια εποχή που από την πρώτη μέρα που γεννιόμαστε, πρέπει να……

Πρέπει να..
Πίνεις όλο το γάλα σου για να μεγαλώσεις,
Ακούς πάντα την μαμά, τον μπαμπά, την γιαγιά, τον παππού,
Μάθεις να διαβάζεις και να γράφεις πριν πας σχολείο για να είσαι πιο μπροστά από τα άλλα παιδάκια..
Διαβάζεις μετά το σχολείο και να ξεχάσεις τα παιχνίδια γιατί κάθε χρονιά είναι και πιο δύσκολη και χρειάζεσαι γερές βάσεις.
Είσαι ευγενικό άτομο με όλους, γιατί πρέπει να τα έχεις καλά με όλους…
Πας να μάθεις μία ξένη γλώσσα γιατί ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης
Πας γυμναστήριο γιατί πρέπει να φροντίζεις και την εμφάνισή σου
Πας να μάθεις και δεύτερη ξένη γλώσσα γιατί στην εποχή μας μία ίσον καμία..
Ζεις με ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα σπίτι, σχολείο, φροντιστήριο, σπίτι
Δώσεις εξετάσεις και να περάσεις σε μία σχολή που όταν μεγαλώσεις θα βγάλεις πολλά λεφτά
ΖΕΙΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΡΟΜΠΟΤ

Περνάνε λοιπόν τα χρόνια μπαινοβγαίνεις σε σχολεία, σε γυμναστήρια, σε πανεπιστήμια…Αλλάζεις, προσαρμόζεσαι …

Πού είναι τα όνειρα, το όραμα;;;; Πού είναι τα πρότυπα…;;;
Ζούμε σε μία εποχή που αναγκάζουμε τον εαυτό μας να ονειρευτεί…
Αμέσως μετά τα βάζουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό γιατί τα όνειρά μας, τελικά δεν μας βολεύουν.. Και έτσι πληγώνουμε την ψυχούλα μας…Και έτσι καταλήγουμε να ονειρευόμαστε με βάση την λογική…

Άλλες φορές πάλι τα βάζω και με τους ανθρώπους,, με τους ανθρώπους που αγαπώ..Αυτούς που αγαπώ με όλη μου την δύναμη, με όλο μου το πάθος..
Μα ξεχνώ., Ξεχνάω πόσο αντέχουν.. Είναι σαν να έχω εγώ μία κανάτα γεμάτη από αγάπη αλλά ο άλλος να έχει ή να θέλει να γεμίσει μόνο ένα φλιτζάνι…

Και περνάνε οι στιγμές και χάνονται, περνάνε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια…
Ξυπνάς κάποια πρωινά και λες «ε ναι λοιπόν από σήμερα αλλάζω τα πάντα, ότι με ενοχλεί, ότι με πληγώνει, ότι δεν μου αρέσει»…Τελικά, μέχρι να φύγεις για την δουλειά τρέχοντας,, το έχεις ήδη ξεχάσει…

Με εκείνα και με τα άλλα καταλήγω σε ένα τραγούδι που λατρεύω και που άπειρες φορές σιγοτραγουδώ ( Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης, Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου, Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη)

Εδώ στου δρόμου τα μισά έφτασε η ώρα να το πω άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα. Στ' αληθινά στα ψεύτικα το λέω και τ' ομολογώ.
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά, πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Τόλμησε και ζήσε τα όνειρά σου με κάθε τίμημα…
Αγάπα τον εαυτό σου γι’αυτό που είσαι…
Αγάπα τον εαυτό σου γι'αυτά που κάνεις..

ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΠΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

2008-07-13T16:25:00.002+03:00

Α ρε χρόνε αλήτη που ανθρώπους και αγάπες σκορπάς ...όπως λέει και η Άλκηστις..

Περνάς χρόνια ολόκληρα μέσα σε μία σχέση και καταλήγεις σε ένα έντονο τσακωμό να λες στον άλλο..."πόσο λίγο με ξέρεις"..

Και εύλογα αναρωτιέμαι, πως γίνεται κάποιος που μετά από χρόνια γίνεται άλλος να συνεχίζει να μοιράζεται τον εαυτό του με κάποιον που και αυτός με τα χρόνια έγινε άλλος..?

Γι΄αυτό τελικά πολλές φορές νιώθουμε πως δικοί μας άνθρωποι δεν μπορούν με τίποτα να διαβάσουν τα αισθήματά μας, να μας καταλάβουν..Και έτσι καταλήγω πως οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι είναι τελικά οι πιο απροσπέλαστοι, οι πιο μακρινοί, για να μην πω οι πιο αδιάφοροι.

Πολλές φορές χωρίς να το θέλουμε μας κυριεύει μια ακατανίκητη κρίση νοσταλγίας η οποία λειτουργεί σαν πυξίδα που δείχνει πάντα προς το παρελθόν.
Η νοσταλγία είναι ένα άκρος διφορούμενο συναίσθημα..Πονάει και συγχρόνως ευχαριστεί,
πληγώνει και συγχρόνως επουλώνει...είναι μία κίνηση της ψυχής και της σκέψης μας προς τα πίσω...

Και νοσταλγούμε..και ερωτευόμαστε..και πληγωνόμαστε..και αγαπάμε..και πονάμε..
και όλο αυτό λέγεται έρωτας, σχέσεις, ζωή..

Τι ευλογία να έχεις δίπλα σου κάποιον που να σε γνωρίζει τόσο καλά που να μην χρειάζεται να του δικαιολογείσαι για τίποτα...?
Και όταν δεν το βρίσκουμε το "άλλο μας μισό?" τι κάνουμε τότε?
Σπαταλάμε στιγμές, μέρες, μήνες, χρόνια και ψάχνουμε..
Αξίζει όμως,,,και ας μην το βρούμε ποτέ,,αξίζει τον κόπο να φάμε τα μούτρα μας, να πιάσουμε πάτο, να επαναστατήσουμε..γιατί συμφωνώ
απόλυτα με το ακόλουθο: "Υπάρχει η επανάσταση που κάνει κανείς στην εφηβεία του, μπουκωμένος από μεγάλες προσδοκίες και υπάρχει και η επανάσταση που, καμιά φορά, κανείς κάνει στην ωριμότητά του, μπουκωμένος από μεγάλες απογοητεύσεις"....
Ας τα ζήσουμε όλα λοιπόν στην ώρα τους,,,όσο και αν πονέσουμε..όσο και ας πληγωθούμε.

Και αφού υποτίθεται πως έχουμε βρει τον έρωτα της ζωής μας και πιστεύουμε πως έχουμε τα πάντα
και κάνουμε όνειρα και προσπαθούμε για το καλύτερο και...και...και...έρχεται η ώρα του χωρισμού...

ΧΩΡΙΣΜΟΣ..??Είναι αρκετή τούτη η ψόφια λέξη να χωρέσει εκείνη την καταστροφή? Ούτε η λέξη καταστροφή δεν την χωράει ούτε η λέξη θάνατος. Ο θάνατος μοιάζει με ευλογημένο ύπνο, με βελουδένιο χάδι μπροστά σ'εκείνη την κόλαση που με γυμνά πόδια είμαστε αναγκασμένοι να περπατήσουμε. Τα πάντα μας πληγώνουν, τα πάντα μας πονούν, όλα φαίνονται μαύρα,,

Γιατί άραγε χωρίζουμε..? ΄έχω ακούσει πολλές απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα μα ποτέ δεν είχα σκεφτεί...........
Πως η αληθινή ανταπόκριση έρχεται ύστερα από ερήμους σιωπής,
πως η αληθινή εμπιστοσύνη έρχεται ύστερα από ερήμους απιστίας και
πως η αληθινή ασφάλεια έρχεται μετά από ερήμους ανασφάλειας..

Πόσο δύσκολο είναι να ΠΡΕΠΕΙ να ξεχάσεις..Και αναγκάζουμε τον εαυτό μας να ξεχάσει...
Παλεύουμε με νύχια και με δόντια να ξεριζώσουμε απο μέσα μας όλα αυτά που μοιραστήκαμε, που ζήσαμε, που νιώσαμε..

Και τότε πονάμε περισσότερο,,γιατί όσο πιο έντονη είναι η γραμμή που δημιουργούμε για να διαγράψουμε κάτι,,στο τέλος, τόσο πιο έντονα το υπογραμμίζουμε..

Το μόνο που απομένει είναι να ξεσπάσεις, να τα βάλεις με όλους και με όλα,,γιατί σωστά βαρέθηκες την εγκράτεια και τους πολιτισμένους τρόπους, τις φιλοσοφίες που μας διδάσκουν να μην εξαρτόμαστε απο κανέναν,,,Γίνεται να αγαπάς χωρίς να εξαρτάσαι? Γίνεται να αγαπάς χωρίς να τρέμεις μην χάσεις τον άλλο?

Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα και με την πιθανή βοήθεια τον γύρο σου λες θα ζήσω ελεύθερο πουλί και όχι κορόιδο στο κλουβί, απο κανάρα σε κανάρα θα πετάω..όπως λέει και το γνωστό άσμα...

Μα, ξεχνάς πως όταν όλα επιτρέπονται ο πόθος σε εγκαταλείπει, όταν όλα τα μπορείς τίποτα δεν κάνεις, γιατί τί να τα κάνεις τα βασιλικά τραπέζια μπροστά σου όταν δεν έχεις όρεξη?

Α! Οι παλιές αγάπες πεθαίνουν και πάνε στον παράδεισο στολισμένες απο την καλοσύνη της άγιας μνήμης που θέλει να ξεχνά κάθε πίκρα τους, κάθε ώρα κακιά. Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο καθαγιασμένες μέσα σε σύννεφα νοσταλγίας που ακούραστα μνημονεύει την δόξα τους και την ανεπανάληπτη ομορφιά τους.
Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο και δεν ανασταίνονται πια. Πεθαίνουν μέσα στο ίδιο τους το σώμα και όσο περνάει ο καιρός οι επιτύμβιες επιγραφές αλλάζουν και γίνονται όλο και πιο γενναιόδωρες..

"Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο - της Μάρω Βαμβουνάκη - αξίζει να το διαβάσετε"

Τι σημαίνει να είσαι «φτωχός»

2008-07-13T01:29:00.006+03:00

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια,

τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε

στο βουνό.

Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:

«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»

«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.

«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.

Ο γιος απάντησε:

-Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.

-Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές.

-Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι.

-Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα.

-Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας· αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι’ αυτό.

-Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι.

-Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα.

-Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους.

-Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους.

Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του

Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:

«Σ'ευχαριστώ, μπαμπά, που μας δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε»

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΦΤΩΧΟΤΕΡΟΙ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ.

ΑΓΩΝΙΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ «ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ».

Θυμήσου:

Το πιο δυνατό σ’ αυτή τη ζωή είναι η ΑΓΑΠΗ.

Αυτή όλα τα μπορεί

ΑΔΕΛΦΕΣ ΨΥΧΕΣ

2008-07-13T01:14:00.002+03:00

Αφιερωμένο σε όλους τους ευλογημένους από τον Θεό ανθρώπους που έχουν βρει την Αδελφή Ψυχή τους…

Άλλους ανθρώπους τους συμπαθούμε αμέσως, άλλους τους αντιπαθούμε ή τους βρίσκουμε αποκρουστικούς. Άλλους τους αγαπάμε και άλλους τους μισούμε. Κάποιους τους ερωτευόμαστε, τους ποθούμε, λιώνουμε για χάρη τους και κάποιους άλλους τους γνωρίζουμε μερικά λεπτά και μετά τους ξεχνάμε.

Υπάρχει όμως και μια πολύ ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων. Αυτούς που τους συναντάμε και νιώθουμε αμέσως ότι κάτι βαθύτερο μας συνδέει, ότι κάπου τους έχουμε ξαναδεί, ότι τους γνωρίζαμε μια ολόκληρη ζωή. Είναι περίεργο συναίσθημα, δεν μπορείς να το προσδιορίσεις ακριβώς. Κάποιες φορές νομίζεις ότι είναι φιλία, άλλες έρωτας, μπορεί και να το μπερδέψεις με την αγάπη. Όμως ακόμα και αν κάποια από αυτά τα συναισθήματα εμπεριέχονται σε αυτό που αισθάνεσαι απέναντι στον άλλον, δεν καλύπτουν πλήρως όλο το φάσμα.

Δε μπορώ να σας εξηγήσω καλύτερα τι εννοώ. Δεν μπορώ να σας περιγράψω αυτό το έντονο συναίσθημα που νιώθουμε για κάποιους ανθρώπους που παίζουν αυτόν τον ξεχωριστό ρόλο στη ζωή μας. Είναι πάντως ένα συναίσθημα ανιδιοτελές, δεν κατανοείς απλά τον άλλον, τον ζεις, είναι φορές που μπαίνεις μέσα του ή αυτός μέσα σε σένα. Ξαφνικά σε καταβάλει ένα συναίσθημα ή μια σκέψη που δεν είναι δική σου, αλλά δική του. Ακόμα και αν είναι μακριά σου, για λίγο είναι σαν να έχεις συνδεθεί με τον εγκέφαλο του. Κάποιες φορές του λες να κάνει κάτι και αυτός χωρίς απαραίτητα να ξέρει ότι εσύ τον καλείς, το κάνει αυθόρμητα, γιατί κάποιο «περίεργο» συναίσθημα δεν τον αφήνει σε ησυχία Αγγίζουν τα όρια της τρέλας αυτά που γράφω- και ίσως ακούγονται τρομακτικά- αλλά σκεφτείτε το. Δεν σας έχει συμβεί ποτέ να σκέφτεστε έντονα ένα πρόσωπο και εκείνο να σας παίρνει τηλέφωνο, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο; Ή το αντίθετο. Να σας περνάει από το μυαλό μια σκέψη του τύπου: «Τι να κάνει άραγε ο Τάδε; Καιρό έχω να ακούσω νέα του, για να τον πάρω ένα τηλέφωνο!» και του τηλεφωνείτε και εκείνος με το που το σηκώνει σας λέει: «Έλα ρε! Το πιστεύεις ότι και εγώ ήμουν έτοιμος να σε πάρω τώρα τηλέφωνο;»

Έχω μπλέξει σκόπιμα την τηλεπάθεια με την έννοια της «αδελφής ψυχής», κυρίως επειδή πιστεύω ότι οι αδελφές ψυχές έχουν μεγαλύτερο βαθμό τηλεπάθειας μεταξύ τους.

Λένε ότι για τον καθένα υπάρχουν 7 αδελφές ψυχές. Ίσως να είναι τα κομμάτια του ίδιου όλου, που απλά διασπάστηκε για κάποιο λόγο και εσύ μια ζωή ψάχνεις υποσυνείδητα ή συνειδητά να βρεις τα κομμάτια του puzzle.

ΑΠΙΣΤΙΑ

2008-07-12T22:56:00.005+03:00

Όσοι αγαπούν, δεν απατούν ούτε επαιτούν ούτε απαιτούν.
Η αγάπη διαθέτη το δικό της έλκηθρο που είναι πάντα διθέσιο,
ποτέ τριθέσιο,,,και τα έλκηθρα όπως ξέρετε μπορεί να χρειάζονται
σκυλιά για να τα σέρνουν, τσουλάνε όμως και μόνα τους αρκεί το
χιόνι να είναι πάντα λείο και ομαλό. Αν το χιόνι έχει βράχους, τότε
το έλκηθρο θα τουμπάρει...

Και το χιόνι στην αγάπη είναι η εμπιστοσύνη, η κατανόηση, ο αλληλοσεβασμός,
η αλληλοεκτίμηση και κυρίως η αλήθεια.
Ποτέ ψέματα, το παραμικρό ψέμα σε μία σχέση είναι ογκόλιθος για το έλκηθρο
της αγάπης και άμα το βρεί στο δρόμο του είναι σίγουρο ότι θα ανατραπεί..

ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

2008-07-12T20:01:00.002+03:00

Οι περισσότεροι δημιουργούμε την ιστορία της ζωής μας φτιάχνοντας την μέρα με την μέρα.

Άλλοι όμως έχουν ζωές ήδη διαμορφωμένες, σχεδιασμένες, αναπόφευκτες…

Τέλειες σαν ένα κύκλο..

Σίγουρα εσύ μπήκες στην ζωή μου και ήσουν κάτι το αναπόφευκτο, ακόμα και σήμερα, ακόμα και τώρα..

Αγαπημένε μου, δεν περνάει λεπτό που να μην σε σκέφτομαι. Είχαμε φτιάξει ένα μικρό κόσμο εμείς οι δύο. Επέλεξες ξαφνικά να αφήσεις τον κόσμο μας για έναν μεγαλύτερο κόσμο. Ένα κόσμο προσχεδιασμένο από εσένα.

Ήμουν περισσότερο φοβισμένη απ’ όσο παραδεχόμουν. Ένας τρόπος μόνο υπήρχε για να μπορέσω να πολεμήσω τον φόβο μου. Να λέω στον εαυτό μου πως θα γυρνούσες κάποια μέρα..

Τότε έμπαινα στην διαδικασία να δοκιμάζω εκατοντάδες, χιλιάδες λέξεις. Ήθελα να ήξερα τι θα σου έλεγα αν κάποτε θα γύριζες πίσω. Τελικά, τι θα έλεγα? Όχι πολλά.

Το στόμα μου θα άνοιγε μόνο για να σε φιλήσει.

Συγχώρησε με που θύμωσα τόσο πολύ όταν εσύ έφυγες. Ακόμα νομίζω πως έγινε κάποιο λάθος και περιμένω να το διορθώσει κάποιος.

Έρχεσαι μόνο στα όνειρά μου τώρα πια ξυπνώ με την αίσθηση σου και προσπαθώ να την κρατήσω ζωντανή όσο περισσότερο μπορώ.

Συγνώμη που δεν βρήκα τα λόγια να σου πω τι ακριβώς ένιωθα.

Συγνώμη για όποτε τσακώθηκα μαζί σου.

Συγνώμη για όλα αυτά που βοήθησα και εγώ να δημιουργηθούν ώστε να με κρατήσουν χόρια σου.

Συγνώμη που δεν σε κράτησα με τόση πολύ δύναμη ώστε να μην μπορεί τίποτα να μας χωρίσει.

Συγνώμη που δεν σου ζήτησα πιο πολλές φορές συγνώμη…